Over erasmus avonturen

Eindnoot

2008-07-01T23:48:00.007+02:00

Een avontuur zoals hetgene dat ik hier een jaar lang uit de doeken heb gedaan verdient een deftige eindnoot. Met deze vijftigste blog sluit ik het erasmushoofdstuk en daarmee ook deze blog af. Met dank aan u allemaal die nieuwsgierig bleef terugkomen om te kijken of hier iets nieuws stond neergepend en die dan ook de tijd nam om het even te lezen.

Na net een week terug op Belgische bodem denk ik niet dat al helemaal kan ingeschat worden wat dat verblijfje in Madrid nu precies voor mij heeft betekend. Als mensen me vragen hoe het was, daar in het zuiden, probeer ik steeds een zo overtuigend mogelijk "heel goed" te antwoorden. Want dat was het ook. Ik heb ervan genoten, van elke episode die dit lange verhaal met zich heeft meegebracht. Van het zoeken en wroeten in het begin tot en met het heerlijke gevoel van thuiszijn in die andere cultuur. Van het rondhangen met erasmussers, het verbroederen met Spanjaarden, het rondreizen, het les volgen in een andere taal. Als ik nu bedenk dat mijn vriendenkring tot voor tien maanden geleden enkel uit Vlaamstaligen bestond, sta ik nu versteld. Alsof Leuven voor mij toch steeds een beetje een eiland en tevens het centrum van mijn wereld was. Dat ligt dan nu wel even anders. Ik woonde samen met Argentijnen, ging op reis met een Griek en een Fin en een sporadische Italiaan, verkende de stad met een Canadees, ging op café met Duitsers, zat in de les met Françaises, sloeg een babbel met een Australiër, ging joggen met een Portugees en ging op zwier met Spanjaarden. En steeds weer was het plezant.

Ik zal er nog meer dan eens aan terugdenken, aan alle vrienden die ik er maakte en die nu weeral overal verspreid in Europa wonen. Misschien gaat dat dan af en toe gepaard gaan met een vleugje nostalgie, wie weet. Gelukkig ga ik Spanje met haar sympathieke inwoners niet meteen te hard moeten missen: er zijn al plannen om terug naar ginder af te reizen. Een nieuw stukje wereld ontdekt, zo zou je heel dit avontuur misschien nog het beste kunnen samenvatten. Een stukje waarvan je weet dat je het er altijd wel best naar je zin zou kunnen hebben. Al is het ook fijn om terug thuis te zijn. De Belgische vrienden bleken uiterst opgezet om hun verloren telg warm te onthalen en dus werden ontvangstcomités op de luchthaven en verrassingsfeestjes voorzien, waarvoor trouwens dank.

Ya está. Het zit er op.

Mmmadrid.

2008-06-23T17:59:00.008+02:00

Het is zover. De examens zijn achter de rug. Madrid warmt op, de stad verandert langzaam in een oven. De voorbije weken en dagen volgde het ene afscheidsfeest het andere op, nu is het bijna aan mij.

De laatste dagen zijn goed op weg om een ideaal einde te breien aan wat een heel jaar lang één knetterende ervaring is geweest. Na enkele mede-erasmussers die me een jaar op menig feest en trip doorheen het land hebben vergezeld vol nostalgie te hebben uitgezwaaid, zijn de autenthieke Spanjaarden gelukkig nog niet meteen van plan ook hun koffers te pakken. De voorbije week was er eentje vol Spaanse leute. Verjaardagsfeestjes in Manuels op en top Madrileense piso - inclusief grootmoeder - en wederom een heus tuinfeest inclusief barbecue en zwembad. Deze keer stelde mijn kotgenote Carolina het stulpje van haar ouders ter beschikking van de met deze temperaturen wegsmeltende mensheid. Volledig het feit negerend dat ik de volgende dag examen had kon ik dat aanbod niet weigeren en dus werd het nog maar eens een bijzonder gezellige dag. Met 's avonds, u raadt het al: voetbal. Er was mij verteld dat Spanje in geen 88 jaar nog van Italië gewonnen had, dus u kan zich uiteraard de golf van vreugde voorstellen die vlak na de Spaanse overwinning doorheen de hoofstad trok. Nee? Beeldt u zich dan even auto's in, die met Spaanse vlag en wimpel iedereen uit hun huizen toeteren, mensen die in niet veel meer gehuld dan Spaanse vlaggen de straat bevolken, overal jolijt en vrolijkheid. U komt in de buurt.

Deze ochtend legde ik - ditmaal proberend volledig het feest van gisteren te negeren - dan mijn laatste examen af, waarna ik een vreemd soort afscheid van de faculteit moest nemen. We hebben er een haat-liefde verhouding opzitten, de faculteit geschiedenis en ik. Vaak de proffen met hun Spaans gebrabbel en de barslechte koffie vervloekend terwijl je ergens weet dat je het toch missen zal. Ook met het afscheidsproces van de stad werd begonnen. Als ik nu door de straten loop, weet ik niet of ik nu met opzet de steegjes moet nemen die ik nog nooit eerder heb gezien of juist via de bekende wegen moet wandelen, om dan glimlachend vast te stellen waar ik overal ooit verloren liep. Maar laat me vooral niet te weemoedig worden: het is nog niet echt helemaal voorbij. Er resten me nog drie heerlijke dagen... en dat ik nog eens terugkom, mag je gerust una verdad como un templo noemen.

Maar eerst geef ik u nog even wat foto's mee.

Zicht vanuit Carolina haar tuin:
een zeldzaam onbewoond stuk Madrid

Het zwembad!
(inclusief badende Spanjaarden en Françaises)

Natuurlijke habitat

2008-06-15T11:54:00.009+02:00

Als u in deze heilige examenperiode beschrijvingen van saaie lange uren achter mijn bureautje en stressvolle beproevingen had verwacht, moet ik u helaas teleurstellen. Zelfs in deze tijden die men wel eens "de zwaarste momenten van het studentenleven" placht te noemen liet ik me het erasmusleven nog maar eens bijzonder welgevallen. Dat ging dan van samen laatste avondmalen koken tot heuse tuinfeesten met barbecue. Een verslag.

De week werd ingezet door paniekerige reportages op radio en televisie. Een staking van de leveranciers bleek genoeg voor het voorspellen van heuse doemscenario's en een massale toestroom van mensen die weigerden om te komen van de honger en daarom besloten om de winkels leeg te kopen. Het liep allemaal zo'n vaart niet. Wat wel een vaart loopt hier in Spanje, is het EK. Zelfs een fervent anti-voetbalfan als ik kan niet anders dan af en toe gecharmeerd te zijn door de ongelofelijke voetbalspirit die er in dit land heerst. Zelfs als je je in de bibliotheek of achter je bureautje bevindt, zorgen juichende mensen bij elke goal ervoor dat je alles perfect kan volgen. Om te vermijden dat mijn leven deze week enkel uit studeren en voetbal zou bestaan, werden er ook nog ontdekkingstochten door Madrid op touw gezet en trok ik nog eens de stad in met de inheemse bevolking. Ik leefde blijkbaar in de valse veronderstelling dat ik de buurt op een straal van tien minuten wandelen van mijn huis nu toch al wel zou kennen. Manuel de Madrileen troonde me mee naar een parel van een pleintje en vertelde dat je als je geluk hebt je daar blijkbaar Manu Chao met zijn gitaar kan tegenkomen.

Gisteren werd duchtig verdergegaan met het uittesten van nieuwigheden. Toen ik thuiskwam van mijn examen en zuchtend zei dat ik niet meteen plannen had voor die middag, nam Carolina me prompt mee naar het huis van haar neef in Barajas, iets buiten de stad. Neefjelief organiseerde blijkbaar net een barbecue en had toevallig ook een zwembad in zijn tuin. Bakken onder de Spaanse zon, Argentijnse lekkernijen verorberend en af en toe het zwembad in. Heerlijk. Toen iedereen moe was ging het richting salon alwaar ondergetekende in het gezelschap van een bende Spanjaarden de voetbalmatch Spanje-Zweden kon volgen. Een absolute aanrader, zeker voor wie ooit een studie zou willen maken over Gebruiken en gewoontes van Spanjaarden in hun natuurlijke habitat. Nu al een hit!

Geblokt

2008-06-09T16:59:00.008+02:00

Nu mijn eerste examen en daarmee ook al een groot deel van mijn examens eropzit, neem ik even mijn tijd om u daarover te berichten. Examens zijn net zoals vorige keer blijkbaar een fenomeen waar toch niet in elke cultuur op dezelfde manier mee wordt omgesprongen. Toen ik vrijdagavond aanstalten maakte om eens op een deftig uur te gaan slapen, keek Pablo me enigzins bezorgd aan. Of ik niet uitga, het is tenslotte toch vrijdag? De volgende ochtend botste ik in alle vroegte vol studie-ijver tegen Carolina aan, die vroeg waarom ik in godsnaam zo vroeg al wakker was. Tja. En terwijl de gemiddelde Leuvense student de dag (of nacht) voor zijn examen nog hopen leerstof en evenveel liters koffie vewerkt, heeft de Madrileense tegenhanger tijd om haar zesendertigjarige liefje te leren hoe hij zijn hemden moet strijken. Ik kan me er enkel over verbazen. Maar net dankzij die vrijere definitie van studentenlabeur kon er zaterdagavond door een aantal energiekelingen een stapje in de wereld worden gezet, dit keer ging dat richting jazzconcert. En zoals gezegd, nu dit examen achter de rug is kabbelt de rest van de examenreeks tegen een zeer rustig tempo verder tot ik op 23 juni definitief de boeken mag dichtdoen. Om mezelf wat te vermaken zit ik dan af en toe op m'n dakterras (een concept dat ik trouwens ook echt in België wil introduceren). Omdat ik vind dat ik het land niet mag verlaten zonder minstens eens een Spaans boek gelezen te hebben, is dat dan sporadisch zelfs in het gezelschap van ene Gabriel García Márquez.

Bij deze is trouwens ook het aftellen begonnen. "Och, doe er toch niet zo dramatisch over," hoor ik u zo denken. "Ge wist van bij 't begin dat het maar voor even was" "Ge hebt het leuk gehad maar nu is het welletjes geweest, komt maar rap terug naar huis" Reacties die ik stuk voor stuk beaam. Overschot van gelijk. En toch.

Exclusiviteit en rariteit

2008-06-03T09:56:00.005+02:00

Na bijna drie weken slecht weer (voor de statistieken: dit zou de natste meimaand in 30 jaar geweest zijn) lijkt het tij nu eindelijk te zijn gekeerd en komt de warme mardileense zon heerlijk cynisch door de wolken piepen. Achter je bureautje zitten als het eigenlijk weer is om in het park te liggen - u zult het zeker met me eens zijn- is geen evidentie. Om toe te geven aan die verleiding, kom ik dus af en toe eens buiten. Om te doen alsof de dingen die ik dan meemaak ook interessant zijn, schrijf ik ze hier voor u neer.

Na negen maanden Madrid zijn er blijkbaar nog altijd nieuwe - en vooral hoogst exclusieve - buurten waar ik nog nooit was geweest. Nadat ik vrijdagavond met mijn tante en nonkel nog bewonderend naar het melkwitte hotel op Plaza Santa Anna zat te kijken, stond ik zaterdagavond na menig dienster en portier om de tuin te hebben geleid, plots zelf op het meest exclusieve penthouse-terras van de stad (aldus de folder). Ha! Nooit eerder zat ik op een dak in een sofa onder een palmboom genietend van het uitzicht over Madrid.

De stad die trouwens elke keer weer net dat beetje vertrouwder wordt. Bij het naar de winkel gaan, 's nachts door de straten wandelen of het uit de metro stappen toevallig mensen tegenkomen die je kent is fijn. Zeker als dat dan ook nog eens Spanjaarden zijn! Inburgering? Geslaagd. Hoewel, er zijn toch nog steeds dingen die me blijven verbazen. Zo was er gisteren de prof die vroeg hoeveel we onszelf zouden geven als we zelf onze punten mochten kiezen. Janne - nog steeds mijn Finse aulagenoot - antwoordt dan beleefd: "Ik zou al blij zijn met een 5/10 meneer", waarop de prof zich vragend tot mij richt en ik zeg "Ik niet, liever wat meer als het voor u hetzelfde is." De tijd zal uitwijzen of dat een goedgeplaatst antwoord was. Andere rariteit was toen ik vanmorgen naar het journaal keek en waar ik bij de plaatselijke Wim de Vilder een goed weggemoffeld gouden kettinkje ontdekte! Hippe trend of slechte smaak? Ik opteer voor het laatste.

Granada.

2008-05-31T10:45:00.006+02:00

Om dat het intussen al een gewoonte is en ook omdat geen enkel verhaal compleet is zonder: een kleine selectie fotomateriaal.

Albaícin

Let op het mini-flamencodanseresje op de achtergrond

Ik ben fan van de kat

Tine & ik

De grote (?) rivier

Schoon zicht

Daarheen en weer terug (2)

2008-05-26T19:12:00.005+02:00

Blij dat u ook nu weer even een nieuwsgierige blik op mijn blog komt werpen. Als u dat nog een maand volhoudt, bent u werkelijk de beste. Dan hebt u er samen met mij het volledige erasmusavontuur opzitten. Het aftellen is begonnen, helaas. Maar voor het zover is, probeer ik mijn wedevaren toch nog graag even aan de man te brengen. Vandaag geblogd: Granada.

De allerlaatste trip op Spaanse bodem ging opnieuw richting zuiden, waar ik mijn hart aan Andalucía heb verloren. Een tweede keer met veel plezier de bus op richting Granada, alwaar ik zeer hartelijk verwelkomd werd door twee splinternieuwe Granadezen: Tine en Thomas waren gastvrouw en gastheer van dienst. Samen met Tine - en het kleine mensje in haar buik - heb ik de stad doorkruist, struikelend over abnormaal veel hippies en trouwpartijen. Granada met haar Albaícin, Alhambra en haar Sierra Nevada. Waar zon en gratis tapas troef zijn. Ik zou er rustig kunnen aarden, hopelijk denken Tine en Thomas daar ook zo over.

Terug in Madrid dan, waar de laatste twee weken les zijn ingegaan. En hoe! Tijdens mentalidades y creencias luisterden we anderhalf uur lang naar muziekfragmenten, van Mozart over Chopin tot wat gerammel van deze eeuw, waaruit we dan de ideeën van de componist en de heersende tijdsgeest moesten zien te puren. Ander leuks (maar niet heus) zijn de lessen van mundo actual, waar de prof al een volle week pure fysica uit de doeken staat te doen. En omdat de lessen door al dat geks nog wat leger zijn dan anders is het des te moeilijker om een geeuw of meewarige glimlach voor de prof in kwestie verborgen te houden. Een leukere man en mijn absolute favoriet is die van integración europea: "Aha! Onze erasmusstudent uit België! Vertel eens, wat zeggen ze in jouw land als je zegt dat je op erasmus gaat naar Spanje?" "Pues... Dat ik veel zon en sangria ga zien, meneer" "Hm. En kloppen die vooroordelen ook, vind je?" "Ja, meneer." Tot daar het gesprek.

Europese integratie, ik ben er trouwens een fan van. Het Europese vriendenbestand dat ik dit jaar heb opgebouwd, begint zijn vruchten af te werpen, vergeeft u me de uitdrukking. Er zijn al aanbiedingen om in september terug te keren naar het land van zon en sangria om samen met een handvol spanjaarden nog een tripje te placeren. Of er is de Griek die al aanbood om in september een tocht langsheen de mooiste eilanden van zijn Griekenland te maken. Of de Duitser die zin heeft in een reis doorheen Oost-Europa. Misschien een overaanbod, maar ik ben daar niet rouwig om. Het laatste wat ik wil is de reiskriebel verliezen die ik hier heb opgelopen.

Over reiskriebels gesproken, op aandringen van derden die dit weekend afzakken naar Madrid: een rechtzetting. Het "laatste" bezoek van vorige keer was nog niet helemaal het laatste. Mijn tante en nonkel die dit weekend afzakken naar Madrid worden uiteraard als volwaardig bezoek beschouwd. Dat ze er van mogen genieten! Net als de Belgische studenten die ginder al volop aan het blokken zijn. Geniet ervan. En vooral ook veel succes.

Bezoek

2008-05-19T20:23:00.010+02:00

De laatste keer dat een stukje blog met deze titel getooid zal zijn, want deze ochtend heb ik mijn laatste bezoek op de luchthaven afgezet. Er uit gaan met een knaller, zo hoort dat. Nadat Madrileense soevenirs tegen Weense Mozartkugeln waren uitgewisseld, ging het donderdag meteen richting stadscentrum, waar het voor de verandering nog eens feest was. Vrouwen en mannen in authentieke klederdracht bevolkten de stad en overal was muziek. San Isidro, het had wel iets. We doorkruisten bekende en iets minder bekende buurten van de stad en deden alsof het heel warm was en picknickten op mijn dakterras en in het park. Hoewel een boze buurvrouw ons van het eerste en de regen ons van het tweede verdreef, kon dat de pret toch niet bederven. Een nieuwigheid voor mij was dit weekend de teleférico: een kabelbaan die je van berg naar heuveltop brengt, waarbij je Madrid vanuit de lucht kan bewonderen. Schoon. Na het esthetische was het tijd om het wereldburgerschap wat bij te schaven. Aangezien Arne zijn jaar al erasmussend in Wenen aan het doorbrengen is, was hij toch al wat feestgedruis gewend, zo dacht hij toch. Dat was dan buiten Madrid, haar excentrieke bevolking en haar nachtelijke uren gerekend. Kwamen allen aan de beurt op uren waarop u en ik (?) normaal al slapen: een introductie in Indiana Jones, Singstar, Bausack (een hoogst gezellig gezelschapspel waarvan dus ook een Spaanse versie bestaat), wereldkeuken, tapas, dansen en pogingen daartoe. Heel plezant allemaal. Om te bewijzen dat Madrid als Habsburgse hoofdstad ook op cultuurvlak niet moet onderdoen voor Wenen werd dan ook nog even halt gehouden bij het Prado en het Reina Sofia. Balans? Veel gedaan, veel genoten en tijd die nog maar eens voorbij is gevlogen...

Vanuit kabellift

Arne

Sonrisas y lagrimas (oftwel Sound of Music)
Indiana Gran Via by night
(nog even mooi als in het begin)

Mayo hermoso

2008-05-15T10:23:00.008+02:00

Soms kan je niet meer op je zekerheden vertrouwen. Justine Henin stopt met tenissen en rare winden zorgden er de laatste week voor dat het in België warmer was dan hier. Gelukkig zijn er nog de puentes - verlengde weekends die we te danken hebben aan een of andere feestdag of heilige - waarop je kan blijven rekenen. Vandaag is het San Isidro, de patroonheilige van Madrid, die ervoor zorgt dat ik niet in de les van een of andere heldere expositie zit te genieten maar wel hier achter de computer mijn schrijven tot u richt.
De laatste week heb ik me vooral bezig gehouden met verder infiltreren in de Spaanse circuits. Als je eenmaal een aantal Spanjaarden tot je vrienden kan rekenen, komt de rest vanzelf. Ze tronen je mee naar feestjes allerhande en stellen je maar wat graag voor aan al hun vrienden, zo blijkt. En dan maar samen moppen tappen (een verschijnsel dat écht steeds beter begint te gaan) en proberen uit te leggen waarom Shakira in België toch écht niet zo'n heldin is als ze dat in Spanje wel lijkt te zijn.
Naast al dat Spaans jolijt lijkt het wel alsof iedereen van overal plots op bezoek komt. Een aantal erasmusvrienden van het eerste semester beslisten dat dit de beste maand leek om nog eens de Madrileense sfeer te komen opsnuiven. Heel leuk om die mensen terug te zien maar té massaal naar hier komen overvliegen moeten ze toch ook niet doen. Kwestie van af en toe ook nog eens een beetje werk te kunnen verzetten voor school. Ah, de school! Deze week was het even spannend toen we met een groepje ontdekte dat de deadline voor een bepaalde taak 14 mei was en dat we dat glad vergeten waren. Consequentie in Leuven voor het te laat inleveren van een taak? Per dag x aantal punten eraf. Fenomeen in Spanje? Een professor die zich nauwelijks lijkt te herinneren voor wanneer de bewuste taak ook alweer was. Lang leve Spanje!
Al is dat "lang" stilaan wat relatief aan het worden. Ik probeer er nog niet teveel aan te denken en het allerminst hardop uit te spreken. Als ik me dan toch niet kan bedwingen en zeg dat mijn tijd in Madrid stilaan begint te korten, vallen gesprekken even stil, er wordt een troostende hand op mijn schouder gelegd en beloofd dat er in Madrid steeds mensen zullen zijn naar wie ik mag terugkeren. Als dat niet mooi is. Maar zoals gezegd: dat is gelukkig nog niet voor morgen. Eerst nog: bezoek van Arne die vanuit Wenen komt overgevlogen. En daarna: bezoek aan Tine in Granada. Nog veel moois om naar uit te kijken, u leest het dan wel weer.

Over voetbal en stakingen

2008-05-07T20:49:00.014+02:00

Wees gegroet! Na gisteren mijn bezoek naar de luchthaven te hebben geëscorteerd zet ik me nu weer gewoontegetrouw in mijn bureaustoel om verslag uit te brengen over Annerose in Madrid, over stakingen en - nieuw in de rubriek maar voor een keer kan ik er niet onder uit - voetbal.

Het bezoek werd goed ingezet door de reeds eerder vermelde 2 mei-activiteiten. We werden vergast op een spectakel met koorddansers, acrobaten, operazangers en vuurwerk. Gezellig. Al was het maar omdat de afstand tussen de lichamen van de aanwezigen gemiddeld nul millimeter bedroeg. Voorts ging het bezoek er zoals steeds aan toe. Het is echt al een beetje routine geworden, hoe jammer dat misschien ook mag klinken. Wel tof is dat ik tot nu toe met mijn bezoek al elke keer een nieuw plekje ontdekte. Deze keer waren dat het Palacio de Cristal, in Retiro en de Plaza Dos de Mayo. Laatstgenoemde plein dacht ik al veel langer te kennen maar dat bleek een geografische misser. Bezoek, je bekijkt je stad vanuit een andere hoek. Maandag en dinsdag ben ik gewoon naar de les geweest en heeft Annerose zelfstandig de stad verkend. Dat leverde soms taalgerelateerd onbegrip maar vooral ook grappige verhalen op. Iets anders dat intussen ook al een gewoonte geworden is: dineren op het dakterras. Zo ook zondagavond. Rustig van ons avondmaal genietend hoorden we plots van alle kanten knallen, getoeter en geschreeuw. Zoekend naar een schuilplaats voor de belegering van de stad kwamen we voorbij de televisie, die ons wist te melden dat Real Madrid net kampioen van Spanje geworden was. Met live beelden van uitgelaten mensen op dezelfde Plaza de Cibeles waar we twee dagen eerder ook stonden en waar de gemiddelde ruimte tussen de feestende lijven nog iets minder bedroeg dan toen wij er ons bevonden. Die Madrilenen toch, altijd in voor wat vertier.

Zo ook morgen: de studenten gaan in staking. Ze zijn kwaad op het Bologna-plan (dat bij ons in België trouwens al vier jaar geleden werd ingevoerd) en op de manier waarop de Spaanse overheid dat gaat opleggen aan de universiteiten. Dus besloten ze dat het morgen geen les is maar dat ze in de plaats daarvan morgen een gigantische manifestatie organiseren. Mei '68 is er niets tegen.

Annerose
Veel mensen. Op de achtergrond: Plaza de Cibeles

2 mei

2008-05-02T13:14:00.010+02:00

Dit weekend is het één en al cultuur wat de klok slaat. Gisteren ging ik met mijn splinternieuwe spaanse vrienden naar een theatervoorstelling van 'Compañía la Tristura', een toneelgroep uit het alternatieve circuit van Madrid. In een klein zaaltje werd het publiek door twee jonge meiden getrakteerd op een sterk staaltje toneelkunst met straffe mono/dialogen. Ik dacht op voorhand dat het lastig zou worden om wat te kunnen volgen maar de trots haalde het van de onzekerheid toen ik merkte dat ik wel degelijk alles kon verstaan. Als een gelukkig mens verliet ik de zaal.

En vandaag is het hier feest. Het is exact tweehonderd jaar geleden dat de Madrileense bevolking op 2 mei 1808 in opstand kwam tegen de Franse overheersing van Napoleon. Uitgebreid in beeld gebracht door Francisco de Goya en start van de Spaanse onafhankelijkheidsoorlog die uiteindelijk tot 1814 zou duren. Zoveel jaren na de feiten zijn de Madrilenen nog altijd even trots op hun moedige heldenrol van toen, vandaar ook de uitgebreide festiviteiten. Vandaag zijn er overal in de stad optedens, shows en spectacels waar de gevechten tegen de Fransen worden nagespeeld. Misschien ga ik straks wel eens tot daar. Als de geschiedenis zich afspeelt op een steenworp van je voordeur, heb je geen reden om thuis te blijven, zo zeg ik altijd maar. U hoort het wel als het de moeite was.

Sevilla

2008-04-29T09:53:00.015+02:00

Ah Sevilla! Het stukje wereld waar Velazquez geboren en enkele grammen Colombus begraven zijn. De schoonste stad van Spanje, een van de warmste steden van Europa. Heerlijk warm. Heerlijk mooi. Heerlijk Spaans. Naast het leuke erasmusgezelschap dat zich voor deze trip weer verzameld had, kan voor de eerste keer in de geschiedschrijving van mijn erasmusgebeuren nu ook de deelname van autenthieke Spanjaarden genoteerd worden. Verbroederen met locals op locatie: een verslag.

De uitstap werd goed ingezet toen we besloten per tweewieler de stad te verkennen. Groot was mijn vreugde om na al die maanden nog eens te kunnen fietsen! Met de wind in de haren en de iets te warme zon in het gezicht (we haalden zo'n 33 graden) werd ik meteen door de stad veroverd. Sevilla is muziek: flamencoconcerten in broeierige zalen of zomaar midden op straat, gospell-koren die op zondachtochtend elke nieuwsgierige bezoeker de kerk binnenlokken, zelf door straten dwalen en samen met de Spanjaarden vol overgave zelfbedachte flamencohits zingen. Sevilla is genieten: rondkuieren in de Real Alcazar-tuinen, de Giralda van de kathedraal beklimmen, of gewoon verdwalen in de straten om dan de weg te kunnen vragen aan een Andalusiër met grappige accent. Sevilla is pijo op een gekke manier: de mensen lopen er allemaal bij alsof ze naar een of ander poepsjiek trouwfeest moeten terwijl het eigenlijk gewoon om wat op en neer paraderen gaat. Sevilla is ook bijzonder katholiek: optochten met mariabeelden en foto's van Jezus in de cafees.

Dat er twee Spanjaarden meewaren was echt enorm plezant. Het was eens iets anders. Het schaaft de woordenschat wat bij. Je voelt je weer net dat beetje meer thuis in dit Spaanse land. Het doet je meer dan eens mijmerend denken dat er nog maar twee maanden op het programma staan, en dat je toch echt nog niet naar huis wilt...

Sevilliaanse Plaza de España

Fietsen!

Manuel, Charlotte en ik

Tropisch

vlnr: Mathilde, Manuel en Colin

Alberto die het warm heeft

De kathedraal

Flamenco

Gezien in de Standaard

2008-04-18T10:00:00.007+02:00

Jaartje buitenland goed voor wereldburgerschap

LEUVEN - De internationale uitwisselingprogramma's voor jongeren die de vzw AFS, verhogen de interculturele vaardigheden en het wereldburgerschap. Dat blijkt uit twee studies die de organisatie donderdag in Leuven bekendmaakte. Dixie Dansercoer, die als jongere een jaar naar het buitenland trok, had in Leuven niks dan goeds te vertellen over van die ervaring. Goed voor de carrière, goed voor de levenswijsheid, goed voor het burgerschap, vond de poolreiziger.

Dat blijkt ook uit een recent internationaal onderzoek bij 1.550 scholieren die een jaar in het buitenland studeerden. Ze werden er minder etnocentrisch door dan wie thuisbleef. Ze worden nu ook minder afgeschrikt door onbekende culturen. Jongeren die een uitwisseling volgden, ontwikkelen nadien ook meer vriendschappen met mensen uit andere culturen.

Een ander onderzoek, bij 344 Vlaamse AFS-jongeren, uitgevoerd door onderzoekers van de University of Essex en de UCL, geeft aan dat jongeren nadien de verschillen tussen culturen eerder positief dan negatief ervaren, en ook minder vooroordelen hebben dan voorheen.

Ook het denken en handelen in clichés en stereotypes, zowel over de vreemde als over de eigen cultuur, vermindert sterk. (De Standaard, 17-04-2008)

Tussendoor

2008-04-17T19:05:00.007+02:00

Voor wie zich ooit al afvroeg of Duitsers echt ooit vragen: "Wann komt der Bus?" Ja, dat doen ze wel degelijk. Terwijl ik daarnet in de regen aan de bushalte stond nat te worden (want dat doe je dan meestal) hoorde ik het de ene Duitser aan de andere vragen. Als in een slechte mop, maar ik moest er wel mee lachen. Alsook met een Italiaanse eramusser die verkondigde dat hij speciaal was teruggevlogen naar Italië om te gaan stemmen en dat hij - nu Berlusconi er weer de plak mag zwaaien - afstand doet van zijn Italiaanse staatsburgerschap. Humor, 't is toch een belangrijk iets in het leven. Een moeilijk iets ook, als het op andere talen aankomt. Al is het mij deze week al gelukt om zowel met mijn Argentijnse kotgenoten als met mijn medestudenten telkens een rake grap in de groep te gooien! Het komt nog helemaal goed met mij.

Universiewat?

2008-04-11T21:52:00.010+02:00

De voorbije dagen heb ik van enkelen horen waaien dat het allemaal niet zo bijster aangenaam is waar ze op dit moment mee bezig zijn: bachelorpapers, thesissen, proefexamens... Als het een troost kan zijn, ook hier is de berg taken waar de studenten zich doorheen moeten zien te worstelen onoverkomelijk groot geworden. Tijd om eens in actie te schieten dus. En tijd om even een balans op te maken van hoe het tot nu toe allemaal gelopen is, de hele uniefgerelateerde kant van het erasmusbestaan. Tot nu toe is die balans alvast positief. Voor wie het zich misschien nog afvroeg, intussen zijn alle punten van het vorige semester binnengesijpeld en mocht ik met enige vreugde vaststellen dat ik overal geslaagd was. Een kleine hip-hoera voor mezelf (en voor de proffen die naar alle waarschijnlijkheid met een zekere blindheid voor taalfouten mijn examens hebben verbeterd) De helft van de studiepunten voor dit jaar is binnen! De andere helft nog te gaan. En hoe loopt dat dan, die andere helft? Sinds ik vernam dat de Leuvense studenten geschiedenis van mijn jaar het sinds Pasen slechts met vier luttele uurtjes les per week moeten stellen, vind ik dat ik hier wel heel overvloedig aan mijn trekken kom. Dat terzijde zijn het - mijns inziens - wel interessantere dingen die we hier voorgeschoteld krijgen.

Zelfs de manier waarop proffen proberen om ons een beetje wijsheid bij te brengen, is soms best amusant. Zo mochten we ons vorige week verkleden als Guatemalteekse indigenas, met kleren die de prof voor de gelegenheid had meegebracht. Ze haalde spontaan haar indigena-getinte trouwjurk uit haar koffer en begon over haar boda in Guatemala te vertellen. Voor een andere prof moesten we een tekening maken over "honger" en dan voor de rest uitleggen waarom we dit of dat nu precies zus of zo hadden voorgesteld. (waarop Janne, mijn finse aulagenoot: "We zitten hier precies de lagere school") Iets waar ik mij helemaal niet aan stoorde. Terwijl je je in Leuven bij het toevallig tegenkomen van een professor op straat of in de gangen van een universiteitsgebouw tobbend loopt af te vragen of je nu wel of geen goeiedag moet zeggen en welke houding je je daarbij dient aan te meten, blijven de proffen hier bij wijze van spreken bijna staan om een klapke met u te doen. Twee weken geleden kreeg ik een mail van een prof: "Herlinde, ik ga binnenkort voor een paar dagen naar Leuven. Niets nodig? Als je wilt breng ik iets mee." Euhm? Of dat ander exemplaar, die bij het binnenkomen van zijn aula ziet dat enkel de erasmusstudenten op tijd zijn en daarop een joviaal gesprek op gang trekt over typisch Spaans voedsel en dat we dat toch moeten leren kennen en of we niet eens met hem op café willen gaan om een pint te gaan drinken. Wablief?

Voorlopig houd ik het - naast uiteraard de vele uren per dag die ik ik nu reeds blokkend achter mijn bureautje doorbreng, daarover bestaat geen twijfel. of misschien wel. - op uitgaan met erasmussers, dat lijkt me iets normaler.

Over bezoek (2) en zomer

2008-04-06T10:57:00.020+02:00

Als de klok weer een uur wordt vooruitgedraaid, als lang in het park te liggen risicio's op een zonneslag met zich meebrengt, als je om tien uur 's avonds nog je deur uitkan zonder trui aan, als huiden wat bruiner en gezichten wat vrolijker worden... Als dat allemaal zomer is, dan is het hier zover. Met grote vreugde meld ik u dan ook haar intrede. En als binnenkort alle toeristen weer weg zijn, die pleinen en parken inpalmen om zon te kloppen alsof hun leven ervan af hangt, hebben de Madrilenen (ik voel mezelf zo vrij om mij nog even bij deze bevolkingsgroep te rekenen) de stad weer voor zich alleen!

Al stak het toerist-gehalte vorige week ook bij mij wel weer de kop op, toen de voltallige familie hier op bezoek was en ik tussen de lessen door met hen de stad doorkruiste. Ik zag met hen nogmaals het het koninklijk paleis (enkel van de buitenkant deze keer, wegens te veel andere toeristen die allemaal voor ons in de rij stonden), liep nogmaals door het Prado en ontdekte een nieuw park dat iets weghad van de tuinen van Versailles maar dan in het klein. Madrid, het blijft verbazen. Onder het motto "doe het eens andersom" liet ik mijn kotgenoten voor twee dagen achter en ging bij mijn bezoekers logeren. Nog eens samen met de broer en zussen gezelschapsspelletjes spelen, 's ochtends samen ontbijten, 's avonds samen gaan eten. Het was plezant om ze eens allemaal hier te hebben. Volgens mij hebben zij er ook van genoten. Vraagt u gerust eens na.

Nu is het wel even welletjes geweest met al die bezoekers. Deze maand wordt het weer erasmus ten top. Met picknicken in het park en uitgaan met onbekende mensen waar je dan eens een gezellig babbelke mee slaat. Het koorproject heb ik intussen trouwens alweer gelaten voor wat het was, het lag me toch niet helemaal. Terug naar de basics! Maar eerst, u raadt het al, een kleine selectie fotomateriaal:

Las hermanas: Nele (l.), Annelies en ikzelf

Ouders en broer.

Ik en mijn kleine (?) zus.
(ze groeien als kool, meneer)

Bezoek (1)

2008-03-29T09:28:00.020+01:00

Na een paasweekend zonder al te veel sociale uitspattingen waar ik gebruik van maakte om de achterstand op schoolvlak een beetje weg te werken, kwam de eerste lading bezoek van het nieuwe semester. Isabel en Evelyn gaven een deel van hun paasvakantie in België op om naar Madrid te komen en deze erasmusdame gezelschap te houden. Ze zijn er niet echt rouwig om geweest. De twee actieve dames verkenden afwisselend alleen - als ik in de les zat - en met mij als gids de stad en haar contreien. Op drie dagen tijd kwamen El Escorial, Prado, Reina Sofia en een bezoek aan mijn faculteit aan de beurt. Met als rustpunten een heus koningsontbijt (Isabel haar woorden) en heerlijk avondmaal (mijn bescheiden mening) op het dakterras toe. Jawadde! Deze ochtend om zeven uur - na een nachtje slapen in de luchthaven wegens ontbrekende transportmogelijkheden om er op dat vroege uur te geraken - namen ze met pijn in het hart het vliegtuig terug richting België, om er de draad van de winterjassen en de bachelorspapers weer op te nemen. Ik denk dat ze toch een beetje hebben kunnen proeven van het erasmusleven, zo gingen we bijvoorbeeld tapas eten samen met andere erasmusvrienden die op hun beurt ook bezoek meebrachten. Een taalgerelateerde schets van de aanwezigen?

- Isabel en Evelyn: beheersen naast Vlaams tevens Engels en Frans.
- Herlinde: spreekt Vlaams, Engels en Spaans en af en toe een beetje Frans.
- Brusselaar 1: kan Frans en Spaans, een beetje Engels en een tikkel Vlaams.
- Brusselaar 2: spreekt Frans en eveneens een tikkel Vlaams.
- Frans meisje: kan Frans en Spaans.
- Fin: beheerst naast moedertaal ook Spaans en Engels, helaas geen Frans

Aan u om uit te vissen wie met wie kon communiceren, wie daar pogingen toe ondernam maar al snel strandde en wie er die avond helemaal geen woord met elkaar heeft gewisseld. Probeer in die omstandigheden maar eens een deftig groepsgesprek op gang te brengen, niet zo evident.

Het was leuk om samen met mijn bezoekers nog eens als toerist door eigen stad te lopen en nog maar eens buurten te ontdekken waar ik tot mijn verbazing nog nooit was geweest. Al was het maar om de laatste restjes reis weg te schudden en weer helemaal met mijn hoofd in Madrid te zijn. Vanaf zondag mag ik mijn kunnen als Madridexperte nog eens uit de doeken doen, want dan komt het grootst aantal bezoekers dat ik tot nu toe in één keer over de vloer kreeg, overgevlogen: moeke, vake, Pieter, Nele en Annelies komen gezellig citytripgewijs op bezoek. Later meer daarover!

Evelyn (l.) & Isabel

Churros

Andere lekkernij

Nog meer eten: ontbijt op het dakterras

München/Marokko

2008-03-22T16:40:00.029+01:00

Terug van weggeweest! Een nieuw stukje van de wereld gezien en nu weer trouw achter mijn computer om een verslag neer te pennen. Leest u gerust even verder.

Eerst was er München, waar de temperaturen laag, de Duitsers talrijk en het voedsel overvloedig waren. De stad oogde mooi, de bevolking sympathiek. Ik moest er noodgedwongen mijn Duits van onder een intussen al laagje stof halen, een taal die intussen minder vlot gaat dan het Spaans. Gelukkig bestaan er dan noodoplossingen, die Engels heten. Mijn gastheer was van Engels/Duitse komaf dus het was voor één keer zelfs geen erasmusengels maar wel deftig Brits taalgebruik, waarbij slordigheden werden terechtgewezen en het accent wat werd opgepoetst.

Na thuiskomst en een korte nacht terug in Madrid ging het opnieuw richting luchthaven, dit keer met bestemming Marokko. Tien dagen met de rugzak van de ene plek naar de andere, nooit lang op één plaats blijvend maar wel steeds lang genoeg om telkens een flinke teug sfeer op te snuiven. Van Tangers - alwaar we gedropt werden op het Afrikaanse continent - ging het meteen naar Chefchauen, een dorpje iets meer naar het zuiden en ook bekend als la ciudad azul (de blauwe stad), waar we ons nog in het Spaans verstaanbaar konden maken. Naarmate we verder reisden naar het zuiden waren we op Frans en Arabisch aangewezen. Aangezien niemand van ons die laatste machtig was, heb ik mijn best gedaan om mijn Frans naar boven te halen, al was ook hier de Spaanse invloed weer te merken. Het was - zeker in het begin - sterk wennen aan de Marokkaanse bodem, met zijn mensen en gebruiken. Je wordt vanuit elke winkel toegeroepen en mensen komen op je af met de vraag van welk land je bent, hoe lang je al in Marokko vertoeft, wat je zoekt en vooral hoeveel je ervoor wil betalen. Wees vriendelijk maar direct, was de les die we al snel leerden. Sommige mensen zijn oprecht vriendelijk en geïnteresseerd in een leuke babbel, anderen worden enkel aangetrokken door die toeristische zak op de rug en proberen steevast wat dirhams of sigaretten los te peuteren. Eenmaal je aan dat fenomeen gewend bent, kan je wat relaxen en van Marokko genieten. Marokko met haar moskeeën en minaretten, haar Arabische cultuur, haar warme Afrikaanse zon (die geregeld voor dertig graden zorgde) en overal mensen. Na Chefchauen trokken we achtereenvolgens naar Mequinez, Fez en Marrakech, waar we telkens de medina (het oude stadsdeel) aandeden en waar het altijd een enorm bezige bedoening was. Stalletjes met alle mogelijke soeveniers, specerijen, levende kippen, halve koeien en hier en daar zelfs een kamelenkop... Mensen die af en aan lopen, plaats moeten maken voor een man die met zijn ezel passeert en voor kinderen die tussen dat alles door joelend achter een kameel aanhollen. Als westerling voor wie dit alles een nieuwe wereld leek, kwam ik ogen en oren tekort. We hebben in de oude stad buurten gezien waar het lijkt alsof de tijd een eeuw geleden is blijven stilstaan, vaak ook met armoede troef en we hebben de nieuwe stadsdelen gezien, met zijn cinema's en Dolce & Gebbana winkels. Ook in Marokko bestaan er extremen. Ik betrapte mezelf er wel op dat ik af en toe een wenkbrauw optrok als ik zag hoe sommige dingen eraan toe gingen. Eigen aan het westers-zijn denk ik. Deels omdat mijn reisgenoten de hygiëne van het op straat verkochte voedsel ook niet echt vertrouwden en deels omdat Marokko zo goedkoop is, zijn we al die tijd drie keer per dag uit gaan eten. Een luxe die ik mezelf nog nooit had toegekend en waar ik voor die ene keer stiekem echt wel erg van heb genoten. Na Marrakech, een stad die me overigens niet zo beviel wegens nu al overbevolkt door de toeristen, hadden we genoeg steden gezien en besloten voor de laatste twee dagen richting oceaan te trekken met Essauira als eindstop. Vandaar ging het dan in één trek, per bus, per nachttrein en per vliegtuig terug naar Madrid. Einde van een bijzondere vakantie. Spijtig dat het erop zit maar een verademing om terug thuis te zijn. Tien dagen constant met z'n drieën op schok zijn vergt wat energie, al had ik echt geluk mijn mijn reisgenoten, Dimitris (de Griek) en Janne (de Fin). Finnen hebben het blijkbaar soms moeilijk met de hartelijkheid van Marokkanen en ik denk Janne blij is dat hij terug is in het westerse Madrid. Dimitris daarentegen bleef steeds de vrolijkheid zelve, bewerend dat Griekenland het Marokko van Europa is. Al weet ik uiteraard niet wat daarvan aan is. Als ik ooit richting Peloponnesos afzak zal ik me alvast hoeden voor kamelenkoppen.

Soit, omdat foto's vaak verteerbaarder zijn dan alle vertogen die ik hier neerpen: een selectie, afkomstig van zowel mijn eigen als van Dimitris zijn camera.

Rifgebergte

Chefchauen, de blauwe stad

Wol bewerken als een eeuw geleden
Compagnons. Dimitris (links) en Janne

Fez

Palacio El-Badi

De reisgenoten

Zonsondergang in Essauira

Van een local

2008-03-05T08:25:00.007+01:00

Plots was het al begin maart. Beseffen dat je er al zes maanden in Spanje hebt opzitten en dat er nog maar vier maanden op het programma staan. Ook u mag beseffen, trouwe bezoeker, dat deze blog al over de helft zit. Misschien bent u daar rouwig om, misschien heel blij. Dat staat u volledig vrij!

Voorlopig lijkt het wel te lukken om van Madrid (de stad waarover Kommil Foo trouwens ooit een lied maakte) te genieten: het was hier weer enkele dagen twintig graden warm. Tijdens de siësta middagdutten op het grasperkje van de unief. Lezen in de zon op het dakterras. Churos - een plaatselijke specialiteit, ongezond maar lekker- eten in de zon.... De uren die ik niet in de aula doorbreng kan ik er maar beter van genieten: ik telde zonet even dat ik 21 uur les heb per week! Dat is veel meer dan het voor geschiedenisstudenten in Leuven ooit is geweest of zal zijn. Ach. Op weg naar en van de les maak je ook wel af en toe eens iets bijzonders mee. Een busstaking in Madrid, bijvoorbeeld. Waar je dan, als je uiteindelijk een bus hebt gevonden die wilt stoppen aan je halte, jezelf tussen een massa Madrilenen moet zien te wringen. Gevolg? Spaans temperament in het kwadraat. Al had de hele situatie ook wel iets lachwekkend. Iets anders waar ik me nog steeds mee bezighoud hier, is zingen. Vorige vrijdag hadden we met het koor ons eerste echte concert, met barokorekst en al. Dat was fijn. Minstens even fijn was het feestje achteraf: tapas gaan eten met een hele bende Spanjaarden die - nadat ze allemaal eens kwamen vragen hoe mijn naam weer precies uitgesproken dient te worden en van waar ik dan exact afkomstig ben - zich ontpopten tot geduldige gesprekspartners, die het zelfs niet erge leken te vinden wanneer ik voor de zeoveelste keer om woorden-uitleg vroeg. Het is echt niet evident om de conversaties van een hoopje Spaans volk bij elkaar te kunnen volgen, maar ik deed toch mijn best om er zelf ook af en toe iets zinnigs tusssen te werpen. Uitgaan met Spanjaarden was eens iets anders dan met het Erasmusvolkje. Na een half jaar enkel erasmusser zijn, voel je je eindelijk eens een beetje mee een local.

Nu ik dat stadium net heb bereikt laat ik het vertrouwde weer efkes achter om mezelf voor twee weken richting buitenland te begeven. Meer bepaald naar Duitsland en Marokko. Staan in Duitsland op het programma: München. Voor Marokko wordt dat onder andere: Fez, Meknes en Marrakesh. En of ik er zin in heb! Waarschijnlijk zal u hier dus twee weken niets van mij horen. Maar aan alle bezorgde mama's, papa's en toegewijde vrienden: maak u niet ongerust, ik stel het goed. Kom zeker zo rond Pasen nog eens een kijkje nemen, dan is hier hopelijk een uitgebreid verslag te vinden. Tot dan!

Segovia - las fotos

2008-02-28T23:45:00.003+01:00

Et voila: het beeldmateriaal. De foto's zijn van mijn eigen en van Imo haar iets vakkundigere hand.

De kathedraal...

... en Lorenzo die daar even voor gaat zitten

Groepspicture bij het álcazar (oftewel Disney-kasteel)

Een kunstje.

Romeins aquaduct bij nacht (en een speciaal effectje van Imo haar fototoestel)

Segovia

2008-02-26T17:46:00.010+01:00

Zoals aangekondigd waren er plannen in de maak om richting Segovia te sporen. Een leuk tripje was het resultaat. Na twee uurtjes trein richting noorden waren we ter plaatse. Een feeëriek stadje met middeleeuwse trekken en alles wat daarbijhoort aan kathedralen, kerken en zelfs een heus alcázar, een burcht waarop Disney zich volgens de legenden zou geïnspireerd hebben voor een der droomkastelen in een der sprookjes. Het zou er allemaal betoverdend zuiders kunnen hebben uitgezien, helaas zat het weer niet echt mee. Met veel Duits/Italiaans tandengeklapper en lange koffiepauzes in Segoviaanse cafés als gevolg. De Italiaanse helft van het fijne gezelschap waar ik dit keer mee op verkenning ging bestond volledig uit nog onbekende gezichten. Nieuwe mensen leren kennen lukt niet als je geforceerd met de nieuwe erasmussers op café gaat, wel als je samen een tripje maakt. Dat is althans het advies dat ik mezelf dan maar heb gegeven. Naar goede gewoonte werd ook dit keer weer een heel aantal megabytes aan fotomateriaal verzameld. Bij een volgende gelegenheid krijgt u daar ook weer een glimp van te zien.

Dan wil ik nu graag nog even aan de wereld bekend maken wat voor een rompslomp erasmus soms kan zijn. Ik denk dat ik daar tot nu toe nog nooit iets over heb gezegd maar vandaag... Welja, ik licht u even in. Nieuw semester, nieuwe proffen, nieuwe eisen. "Ik wil dat jullie regelmatig gebruik maken van het online forum. Zoniet kan je niet slagen voor mijn vak". "Fijn zo," denk ik en bij mijn thuiskomst wil ik - zoals het een voorbeeldige student betaamt - meteen even checken of ik kan inloggen. Niet dus. Hop naar het Erasmussecretariaat. Je moet je paswoord bij de professor zelf gaan halen. Ah, goed. De volgende dag ga ik aldus naar de professor. "Ik kan dat nu niet geven, kom straks maar naar mijn kantoor." Geen probleem. Nog steeds opgewekt hops ik richting deur van de professor. Klop. Een secretaresse op reeds pensioensgerechtigde leeftijd doet open. Waarvoor het is, vraagt ze. Ik haal mijn beste Spaans naar boven en leg uit dat ik een paswoord nodig heb voor de Campus Virtual en dat ik professor Otero Carvajal moet hebben.

- Meneer Otero Carvajal kan u niet helpen
> Maar ik moest naar zijn bureau komen
- Ge moet naar uw eigen professor gaan.
> Awel.
- Awel wat? De decaan houdt zich hier niet mee bezig
> Maar ik zoek professor Otero Carvajal!
- En ik zeg u dat die u hier niet mee kan helpen. Ga naar uw professor!
> Otero Carvajal IS mijn professor!!
- Ah
...
> Wel, mag ik nu binnen?
- Hij is er niet.

Zucht. Ik vraag wanneer ik hem dan wel kan bereiken. Hij is in vergadering zegt ze maar die kan elk moment gedaan zijn. Ik moet in een ratito nog eens terugkomen. Een klein ogenblikje dus. Na tot drie keer toe na een ratito te zijn teruggekeerd besluit ik moedeloos om mijn pogingen te staken en het morgen opnieuw te proberen. De volgende dag dus klop ik opnieuw op de deur. Opnieuw de pensioengerechtigde secretaresse. Ze wil me weer uitvragen waarvoor het precies is, als ik net de professor voorbijwandelt. Chanceke. Ik mag naar zijn bureau. Ook hij slaagt er echter niet in om mij in te loggen. "Ge moet daarvoor naar het Erasmussecretariaat gaan," zegt hij. "Maar daar kom ik van." "Ja, ga toch maar. Haal daar uw code en kom dan terug." Oké. Opnieuw naar start. Terug beneden lijkt niemand te weten waarover ik het heb. "Ge moet dat bij uw professor gaan halen" was weer wat ik te horen kreeg. Ja maar daar KOM ik net van! Nadat zowat de hele dienst van het erasmuskantoor de revue was gepasseerd, komt er een man naar mij. Dat hij net telefoon had gekregen van de bewuste professor. Ik moest terug naar boven gaan. Het was geregeld. Wel heb je ooit. Amehoela!

Over populatie en vegetatie

2008-02-23T11:55:00.007+01:00

Het is gebeurd. Ik heb kennis gemaakt met de nieuwe erasmuspopulatie die dit semester mee de stad gaat bevolken. Vorige donderdag ging ik een avondje stappen met de nieuwen. Nieuw enthousiast geweld waar ik mij, hoewel slechts één semester aan ervaring rijker, niet helemaal meer bij voelde horen. Ze spraken Spaans met nog meer haar op dan het mijne, vroegen mij hoe je het best de bus kan nemen naar Granada en hoe het metro-abonoment hier precies werkt. Nieuwe fase. Nieuwe vrienden maken. Nieuwe gsm-nummers in mijn movíl. Intussen blijf ik vooral tijd spenderen met iets minder nieuweren die ook hier gaan blijven. Ook Spaanssprekenden blijven een interessante bron. Nadat het hier vorige week al eens Argentijns verjaardagsfeestje was, waren er ook deze week een aantal Argentijnse vrienden en familielieden van Carolina op bezoek. Daaronder een meisje van achttien, die bezig is aan een rondreis door Europa en dus ook even Madrid aan doet. “Wow. Is dat de gewoonte in Argentinië?” Blijkbaar wel want woensdag stond hier een andere Argentijnse blonde jongeman voor de deur. Blond omdat zijn grootouders Tsjechen zijn. Argentijn omdat hij in Argentinië placht te wonen. Even oud als ik en eveneens bezig aan een rondreis door Europa. Gisterenavond was het hier een gezellige boel. Ik kookte voor een bende Argentijnen en Duitsers, waarna we uren rond de tafel zaten om te palaveren over vanalles en nog wat. Ik leerde bijvoorbeeld over de corralito, de economische crisis die in 2001 Argentinië op zijn kop zette. En over het Duitse onderwijssysteem, waar de kinderen op tienjarige leeftijd op basis van een een soort proef worden ingedeeld in het Gymnasium, Realschule of Hauptschule, wat meteen ook al bepaalt of ze later naar de universiteit mogen of niet. Stel je voor! Na de lekkere maaltijd (al zeg ik het zelf) ging het dan naar een barretje in de buurt waar de Argentijn ons elk op een mojito trakteerde. Viva Argentina!
Hoewel ze soms toch een beetje raar denken, die Argentijnen. Carolina ondtekte een paar dagen terug per toeval dat haar op-sterven-na-dode plant helemaal herleefde door de radio naast het arme gewas wat vaker te laten spelen. Een mirakel! Ook ik werd opgeroepen om naar het wonder te gaan kijken. Ik wilde nog zeggen dat planten niet kunnen horen en dat voor de correlatie radio/herleving van de plant dus waarschijnlijk geen causaal aanwijsbare reden bestaat maar aangezien de sfeer bederven niet in mijn karakter ligt, hield ik mijn mond. Toen ik vanmorgen nog wat slaperig de keuken binnenwandelde zag ik tot mijn verbazing dat er deze keer een andere plant op de vensterbank stond, naast de radio waaruit een zoetgevooisde Spaanse stem oprees. Blijkbaar helpen nieuwsuitzendingen ook? Ik denk dat ik ga ingrijpen als ze ooit beslissen een binnenhuisorkest te laten aanrukken om de hele vegetatie van ons apartement in één keer te behandelen.

Er is een plan in de maak om morgen richting Segovia te gaan. Als dat zou lukken, dan krijgt u daar ook wel weer een verslagje van. Het gaat u ginder allen goed!

Straffe start

2008-02-18T17:58:00.011+01:00

Ik weet niet of ik deze blog moet inzetten met een luide vreugdekreet omwille van het eindelijk voorbij zijn van mijn examens of met veel awoe-geroep omdat het nieuwe semester intussen ook alweer begonnen is. Een weekendje vrijaf is al wat ze de studenten hier gunnen maar ik heb er wel op en top van genoten. Zaterdag deed ik dat in het park, liggend in de zon, lezend in een pas aangeschafte reisgids over Marokko, waar ik als mij exact over een maand ga bevinden. Jochei! Voor zondag had ik samen met Romy en Imo, twee Duitse mädchen, een ontdekkingstocht door Madrid op touw gezet. Doel? Naar plaatsen gaan die we daarvoor nog niet kenden en dingen doen die we daarvoor nog niet hadden gedaan. Toerist in eigen stad dus. Het resultaat mocht er best wezen. We klommen op standbeelden op Plaza de España, ontdekten Madrid haar eigenste (zij het in iets modernere versie) torens van Pisa en ontdekten een prachtige buurt die ik daarvoor nog nooit had gezien. La Latina, één van de oudste delen van Madrid, waar de moorse bevolking altijd heeft gewoond. Een wirwar van kleine straatjes, met hier en daar een arabisch geïnspireerde tuin en - de leukste ontdekking van allemaal - heerlijk barretjes die nu al tot mijn favorieten behoren en waar ik zeker nog vaak ga teruggaan. Wat is het leven mooi!

Dat dacht ik tenminste tot ik vanmorgen op een ontiegelijk vroeg uur - naar Spaanse normen toch - mijn bed uitmoest om de universitaire draad weer op te pikken. Universiteit alsof ze nooit was weggeweest (en eigenlijk is dat ook wel zo). Het semester heeft heel veel Zuid - en Midden - Amerika in petto. En ook veel werk, zo werd vandaag al duidelijk. Op die ene professor na die toen hij hoorde dat ik uit België kom en Vlaams ben vroeg of ik dan tot "het machtige deel van het land" behoorde, gaven alle professoren meteen te kennen wat ze van ons verwachten dit semester. Deze mevrouw hier moet in Madrid iemand zien te vinden die uit México of Guatemala komt, liefst zelfs een indigena, en daar dan een interview van afnemen. Euhm? Een onderzoek doen naar wat precies het aandeel van Madrid is in in de ontwikkelingssamenwerking. Huh? En een presentatie geven voor al mijn medestudenten over spanningen tussen verschillende bevolkingsgroepen in Midden-Amerika. Het is niet meteen de angst voor het grote publiek die mij parten speelt: waar het gemiddeld aantal mede-aula-genoten in het vorige semester nog pakweg een dertigtal betrof lijkt dat nu te zijn teruggelopen naar gemiddeld tien studenten. Ik ben alleen een beetje bang dat ik hier mijn vrijheid in rook zal zien opgaan. Hallo? Krijg ik alsjeblief nog een beetje tijd om op reis te gaan en bezoek te ontvangen? Yo soy erasmus! Mijn leeromgeving lijkt het soms een beetje te vergeten.

La Latina

Romy die niet meer van het standbeeld geraakt
(en ik die dat grappig vind)

Zapatero

Heerlijk cafeeke

Ergens zowat halverwege

2008-02-10T14:30:00.000+01:00

Tip om kleine frustraties te laten smelten als sneeuw voor de zon: haal een handvol vrienden in huis. Een actie die ik afgelopen week zelf ook ondernam. Nadat beide heren Heikki en Jan vorig weekend al even naar Madrid waren afgezakt om een klein voorsmaakje te krijgen van hoe aangenaam het erasmusleven kan zijn en een kleine pauze namen om in Granada straten en cafés muzikaal onveilig te gaan maken, stonden ze vrijdagavond weer voor mijn deur. Ze hadden voor de gezelligheid ook Marieke meegebracht, die het laatste weekend van haar erasmusbeleven wenste door te brengen op Madrileense bodem. Een weekend om u tegen te zeggen. Vrijdagavond besloten we een vervolg te breien aan de erasmus-initatie van de week ervoor en trokken naar een hippe Spaanse tent, alwaar het jolijt aanwezig was en de danspasjes op hun beurt daar dan ook volledig naar waren. De volgende dag werd dan genieten van de bovenste plank. Kuieren door Madrid om daarna profiterend van de zon onderuit te zakken in Retiro, nog steeds hét park bij uitstek hier. Nadat we moe geluierd waren werd het tijd was voor wat actie: schoenen kopen. Na prospectie van menig winkelstraat (het feit dat de helft van het gezelschap uit jongens bestond weerhield net die helft er helemaal niet van om zo ongeveer elke schoenwinkel van Madrid even te gaan bekijken) werd daarop die winkelstraat ook even het decor om al hun muzikaal geweld ten toon te spreiden. De Madrileense medemens was gul. Opbrengst ging volledig naar een goed doel: lege magen vullen - de onze - daarbij de vele tapas alle eer aandoend. Mijmerend over bijna-afscheid en dat het toch weer leuk geweest was gingen we richting mijn piso om aldaar niet al te laat in bed te kruipen. Een kleine misrekening want volledig buiten mijn enthousiaste kotgenote gerekend. Carolina was niet te houden en wilde absoluut een privéconcert in de huiskamer, waarop de instrumenten nog eens werden bovengehaald en ze haar zin kreeg: van Ierse folkmuziek over Argentijnse walsjes tot Amélie Poulain. Ook arme ondergetekende kon niet aan Carolina's enthousiasme ontsnappen en mocht een paar liedjes zingen. Stiekem best wel gezellig allemaal. Na een alweer wat kort uitgevallen nacht - in een voor sommigen eveneens wat kort uitgevallen zetel - was het dan inpakken geblazen. Daar kwam een klein beetje stress bij kijken, omwille van de vele kilo's bagage die binnen de perken diende gehouden en evenredig verdeeld moest worden en weegschalen die aan dat proces weigerden mee te werken. Maar alles kwam goed. Nog een laatste tripje richting aeropuerto en dan afscheid nemen: ik die hen niet graag zag vertrekken en zij die evenmin graag de warme Spaanse februari-maand wilden inruilen voor de Belgische winter. Bezoek weg. Nu nagenietend.

Ik zou hier kunnen stoppen maar op vraag van mijn net vertrokken gasten, die vonden dat ik te weinig over mijn emoties schreef (stel je voor) brei ik nog een klein eindje aan mijn verhaal (alvorens zal worden overgegaan tot het publiceren van een aantal foto's. Lees rustig even verder). Natuurlijk zijn er hier dingen die af en toe door mijn hoofd spelen. Niet altijd relevant en vandaar ook niet steeds voor publicatie vatbaar maar deze wil ik wel even met u delen: deel één van 'het grote erasmusavontuur' loopt nu echt wel op zijn laatste benen. Ik ben blij dat ik hier nog even mag vertoeven maar tegelijk is het ook wel spannend. Veel van de mensen die ik hier ken zijn al weg of vertrekken volgende week: zal ik weten wat gedaan? Ga ik België niet beginnen missen een keer ik over de helft ben? Gaat Madrid nog steeds zo magisch lijken als het in het begin zeker deed? Ik weet het niet. Maar ik heb wel veel zin om te proberen om er nog vijf heerlijke maanden van te maken.

Daarnet had ik 'deel twee' bijna zeer goed ingezet. Kleine situatieschets van wat zich afspeelde bij het metrogewijs naar huis tsjokken. Ik sta naast een onbekende jongeman. Voor ons begint een kindje te wenen en we wisselen even een blik van verstandhouding, allebei denkend - dat dacht ik toch - "ach, kinderen!". Verder niets aan de hand. Ik stap uit bij het intussen al zo vertrouwde metrostation Callao en wandel richting piso. Plots tikt iemand mij op de schouder. Diezelfde jongeman als daarnet in de metro. Hoe ik heet. Zijn naam is Julio. Omdat ik geen zin heb om mij Spaanser voor te doen dan ik ben en hier bewust een zekere afstand wil creëren opteer ik niet voor Linda (zoals men mij hier placht te noemen) maar zeg gewoon "Herlinde". Hoe oud ik ben? Niet belangrijk, vind ik. Hij dringt aan. Goed dan, twintig. Of ik een novio heb? Een vriendje? Omdat de waarheid me hier niet het geschikte antwoord lijkt kies ik hier voor een volmondige "ja". Arme jongen, geknakt tot in het diepste van zijn ziel. Het spijt me, hij was me iets te enthousiast.

Hoe dan ook. Terug naar het bezoek: een kleine selectie beeldmateriaal.

Plaza Mayor. De toerist uithangen.

Retiro. De student die van wat rust geniet uithangen

Schoenen: de keel uithangen
Straatmuzikant uithangen

Hangen in de living.
(links, voor de eerste keer door de camera gesnapt: Carolina)

Kleine frustratie

2008-02-07T17:50:00.000+01:00

Eindelijk was het dan zo ver. Het moment waar ik al maanden naartoe leefde. De reden van mijn bestaan als student. De kern van mijn zijn: een examen! Na afloop van die twee uur puur genieten kwam er een medestudent vragen of het gegaan was. "Wow. Ik had nog geluk dat ik een Spanjaard ben, zo wist ik wel een paar dingen. Maar als buitenlander? Wat een moeilijk examen." Ik wilde de jongen er nog op attent maken dat we het een heel semester lang over Franco hadden gehad en het dan toch ook logisch was dat we een vraag kregen die over Franco ging, maar ik bespaarde mezelf de moeite en knikte instemmend. Eén gedaan nog drie te gaan. Het tweede ging redelijk. Het derde ook. Tenminste, dat dacht ik. Na dit keer slechts anderhalf puur genieten (de professor kreeg het wat op zijn heupen dat we er zo lang over deden om het examen te maken) gaf ik mijn examen ietwat voldaan aan de professor. Inclusief de zestien taken - geen al te grote, maar toch - die we gedurende het hele semester moesten maken. De professor kijkt me glimlachend aan - ik had het toen al moeten voelen aankomen - en spreekt volgende woorden: "Wacht buiten een kwartiertje en dan kom ik meteen de punten bekendmaken" Een wee gevoel in mijn maag. "Maar hoe...?" Regel één: spreek nooit een professor tegen. Ik glimlach terug en ga aan de deur staan wachten, samen met de andere ietwat beduusde studenten. Tien minuten later komt de man het lokaal uitgehopt en roept ons allemaal samen. "Slecht nieuws. Iedereen heeft 5/10" Wow. Straf. Die man kon op tien minuten tijd ál onze examens nakijken, inclusief iedereen zijn zestien taken? "Ik weet dat jullie beter kunnen doen en verwacht jullie dan ook op 5 maart voor een nieuw examen".
Jamaarhee! Op zo'n moment voel je dan een kleine zweem van frustratie ergens diep in u naar boven borrelen. Omwille van de 5/10? Nee hoor. Daar kan ik best mee leven, dat betekent namelijk zoveel als "geslaagd". Wel omdat ik voor dat vak studeerde en mijn bezoekers mijn gastvrijheid en mezelf de zon van mijn dakterras heb ontzegd. En dan kan die brave professor niet eens het respect voor zijn studenten opbrengen om hun examens minstens eens te lezen? Dat kan er bij mij niet in. Mij zal hij niet terugzien op zijn tweede examen. Een 5 is goed voor mij meneer, u wordt bedankt.
En nu maar hopen dat er op 5 maart veel zon is op mijn dakterras.

Nog wat

2008-01-28T23:15:00.000+01:00

Nu het leven voor eventjes hoofdzakelijk bestaat uit mijn tijd (studerend?) in mijn kamer opconsumerend, kan ik u niet al te veel heugelijke nieuwtjes brengen over flitsende gebeurtenissen of prachtige reizen. Dit ietwat trieste gegeven betekent echter niet dat ik de laatste tijd helemaal niets ondernam. Vorige week raapte ik al mijn Spaanse moed bij elkaar en ging mezelf aanmelden bij het universiteitskoor, met de nederige vraag of ik misschien zou mogen meezingen in het tweede semester. Waarom wil iemand nu in godsnaam in een Spaans koor gaan zingen en tussen de Spanjaarden gaan zitten als er erasmussers van overal in Europa verkrijgbaar zijn? Wel, om te beginnen laat een groot stuk van dat bonte internationale gezelschap mij binnenkort achter in dit Spaanse oord. Dus moest ik op zoek naar een nieuwe bron die aangeboord kon worden wat sociale aangelegenheden betreft. Het is dus het koor geworden. We zullen zien wat het geeft. Ten tweede, het zijn Spanjaarden. Goed voor ontwikkeling van taal en furie dus. Beiden komen altijd van pas! Maar goed, ik zei dus dat ik mijn tijd hier voornamelijk op mijn kamer doorbreng, pogingen ondernemend om de examens hier tot een goed einde te brengen. Examens, een concept dat Spanjaarden niet helemaal lijken te snappen. Als ik 's ochtends vroeger dan normaal opsta om op tijd te beginnen leren - iets wat thuis in Leuven steeds toegejuicht werd en op heugelijk hoerageroep van mijn ouders werd onthaald - vragen mijn kotgenoten waarom ik zo vroeg opsta. Als ik dan antwoord dat het examens zijn, kijken ze eens vreemd. De Spaanse student lijkt over het algemeen ook iets minder onder het fenomeen 'examen' te lijden. Dat alles in hun taal in het hoofd gepompt dient te worden, zit er misschien wel voor iets tussen.

Ik ben er mij van bewust dat deze blog al lange tijd niet meer werd aangevuld door beeldmateriaal. Zoals gezegd komt dat enerzijds omdat er recentelijk door ondergetekende geen tripjes meer werden ondernomen. Anderzijds is er al lang geen bezoek meer geweest. Maar veegt uw tranen weg en bergt op die zakdoek: daar komt bijzonder snel verandering in! Tijdens mijn examens - u leest het goed - zal ik nieuwe gasten verwelkomen. Ik zal hen aansporen om af en toe eens hun fototoestel boven te halen en daarna met het verzamelde materiaal mijn blog wat opfleuren. Wie toch graag al iets visueels heeft, kan al eens gaan kijken naar dit reclamespotje betreffende de Madrileense metro, dan kan u zich toch eventjes een beetje in mijn leefwereld inleven. Iets realistischer in beeld gebracht is het nieuwstje clipje van Manu Chao. De bar Palentino die u daar ziet bevindt zich aan het einde van mijn straat. De mevrouwen die u ziet paraderen zijn ook echt. Ik passeer er dagelijks maar verder heb ik er niets mee te maken.

Dan rest mij enkel nog de studenten aldaar te feliciteren met hun recentelijk verworven vrijheid. Geniet ervan. Mailtjes met steunbetuigingen aan het adres van alle minder gelukkigen - zijnde ikzelf - zijn welkom

2008-01-22T16:21:00.000+01:00

Even een kleine mijmering die ik graag met u zou willen delen. Af en toe heb je zo'n moment waarop je beseft waarom je 't doet, uzelf een jaar in Spaanse oorden begeven. En dan bedoel ik niet de feestjes, die zichzelf ook nu nog met regelmaat van de klok blijven aanmelden. Of het mooie weer, waardoor je het in januari al te warm kan hebben als je rondloopt met je jas en rustig buiten uw boterhammen kan opeten tijdens de siësta. Ik bedoel deze keer zelfs niet de pracht van Madrid, de stad waar ik er gisteren na vijf maanden toch nog eens ben in geslaagd om verloren te lopen... Ik bedoel écht: waarom Spanje?

Omdat je hier 's ochtends in de les kan leren over het Francoregime en de verbeten strijd van het Baskenland om zich tegen het nationalistische grillen van die dictator te verzetten, 's avonds dan effectief Basken tegenkomt die Franco helemaal nog niet zo'n "kwaaie peer" blijken te vinden en daar dan met hen over discussiëert. Omdat het hier is dat een gepensioneerde meneer die nog voor de lol (echt waar) geschiedenis bijstudeert zich in de les luidkeels beklaagt over alle zever die ze tijdens de dictatuur moesten leren over Marx en ander communistisch 'gespuis'. Omdat het hier is dat je in de les een documentaire bekijkt over de Transición waar nogal vaak de naam van Felipe González valt, een charismatische jongeman waar je nog nooit van hebt gehoord. Om dan later te ontdekken dat die Felipe González veertien jaar lang aan het hoofd heeft gestaan van het land waarin ik me nu bevind en nu helemaal geen jongeman meer is maar eerder al een bompa. Omdat het hier is dat je reportages bekijkt over een gigantische betoging in Madrid en dan kan zeggen: "Hé die plaats ken ik, daar passeer ik elke dag!" Omdat het ook alleen maar hier kan zijn dat je na al die lessen over Franco eindelijk begint te beseffen dat het land waarin je rondloopt op dertig jaar tijd ondenkbaar hard veranderd is. Ook omdat het alleen maar hier kan zijn dat de professor vertelt over toen hij nog een student was en les volgde in de aula met agenten aan de deur, die moesten controleren of er geen anti-franco praatjes werden verkocht. En hoe diezelfde professor in 1981 in het leger zat en in het gezelschap van een paar hoge militairen live nieuws van zowaar een staatsgreep te horen kreeg.

Ach, misschien vindt u dit alles niet half zo verwonderlijk als ik. Misschien is het - nu al - een kleine afwijking die zich vormt bij mensen die geschiedenis studeren... In elk geval, tot daar het contemplerende gedeelte. Volgende keer krijgt u iets meer down-to-earth. Misschien al wel een verslag over mijn eerste Spaanse examen, wie weet.

Spaansig

2008-01-15T22:53:00.000+01:00

Beste toevallige voorbijkomer of geachte oprecht geïnteresseerde,

Blij dat u weer even de tijd neemt om tot hier af te zakken. Al vrees ik dat ik u het beloofde verslag van de trip naar Segovia zal moeten onthouden. Na een lichte stressgolf en de toezegging van Marieke besloot ik thuis te blijven om me volledig op nog-te-doene-taken te storten. En wel voor echt. Gisteren en vandaag zat ik de hele dag (dat is dus 12 uur) non-stop in de les of in la biblioteca, om toch maar zo snel mogelijk die (hoogst vervelende want in het Spaans te schrijven) papers af te krijgen en op het echte studeerwerk te kunnen overgaan. U - harde werker of ijverige student - denkt waarschijnlijk: "Ocharme, ze moet ook eens iets doen!" Juist. Inderdaad een ietwat ander ritme dan mijn erasmuspersoontje tot nu toe gewend was maar gelieve niet uit het oog te verliezen dat een blok hier onbestaande is. Als er dus iets moet gewerkt worden, is het nu wel de moment. Een beetje medelijden graag. Danku.

Sta mij toe even mijn leven in en rond de universiteitsgebouwen toe te lichten. Eerst en vooral: het is daar nogal Spaansig. Voor de eerste keer sinds mijn llegada op Spaanse bodem kon ik al het Spaans even niet zo goed meer aan. Toen ik vanmorgen op de bus stapte wilde ik gewoon wat simpel Nederlands horen. Uiteraard spreekt de doorsnee Spanjaard geen Vlaams, daar was ik zelf al achter, maar ik had me voorbereid en mijn mp3 speler voor de gelegenheid vol met Bart Peeters muziek geladen. Net toen ik op het punt stond om genietend van wat Vlaamse klanken onderuit te zakken, komt Colin me vrolijk tegemoet gelopen. U weet wel, die andere Belg uit geschiedenis. Omdat praten met mensen die je kent een sociale vaardigheid is die van kleinsaf reeds wordt aangeleerd, haalde ik de mp3 speler weer uit mijn oren. Daar ging mijn Vlaams. Want Colin is een Brusselse Belg. En aangezien zijn Nederlands even onbestaand is als mijn Frans sinds ik hier in Spanje zit waren we verplicht om - inderdaad - in het Spaans met elkaar te brabbelen. Dios mios. Maar goed, niets verloren. De dag was nog jong en beloftevol. Zo kwam er later op de dag spontaan een Spanjaard met mij praten die wist dat ik een erasmusser was en hij bood aan of ik misschien graag zijn nota's zou willen kopiëren, aangezien die van mij er waarschijnlijk uitzien als gatenkaas. Wow, merci. Als ik ooit iets voor u kan terugdoen, moest je ooit naar België komen... De volgende les dan. Ik verstond iets niet en vroeg aan de meneer die voor mij zat of hij het had begrepen, waarop hij de professor om uitleg vroeg. Het bleek een domme vraag te zijn want iedereen begon te lachen (zo zijn ze wel, die Spanjaarden) maar de meneer deed rustig alsof hij (en niet ik) die domme vraag had bedacht en nam het lachsalvo grijnzend tot zich. Oeps.

Na vermoeiende dagen op de universiteit is het wel steeds leuker thuiskomen hier op kot. Samen rond de tafel zitten, elk zijn eigen (of bij uitzondering al eens samen gekookte) eten opetend, lopen de babbels steeds beter. Ik merk zelf dat het door elkaar babbelen al beduidend vlotter gaat. Soms kan ik zelfs al eens een mopje maken dat door de anderen begrepen wordt. Zonet stond ons Spaans televisietoestel afgestemd op Argentijnse zender (waar het nu - geheel naast de kwestie - zomer is. 40 graden en meer!) en het gesprek schakelde over op Argentinië. Toen Pablo nog lange haren had en leek op Antonio Banderas. Waar de mensen die het zich kunnen veroorloven hun oogappels voor hun twintigste verjaardag blijkbaar een auto cadeau doen. Het land waar men zowaar Jean-Marie Pfaff blijkt te kennen. Maakt dat mee zeg. En dan was ik nog niet eens bekomen van de hoop zingende Fransen op de bus die luidkeels Champs Elysees aan het zingen waren.

Wat een wonderland.

Standvastig

2008-01-10T09:03:00.000+01:00

Nadat ik eerder op het jaar al verbaasd was door het opkomen van herfst en zelfs winter, waarvan ik nauwelijks had vermoed dat die hier konden bestaan, werd ik deze week met verstomming geslagen door het bestaan van werkijver bij erasmussers. Nu zelfs voor ons de examens met rasse schreden naderen, voelen de studenten plots iets meer druk dan hen lief is en schieten ze massaal in gang. Of u mijzelf ook tot die hoop paniekerige jongelui mag rekenen? Pues... laat me u vertellen dat ik deze morgen om acht uur opstond met het idee om eens vroeg te beginnen werken: een unicum in mijn Spaanse leven. Al leverde het niet veel op, want hier zit ik dan weeral achter mijn computer, liever mijmeringen op mijn blog achterlatend dan de geschiedenis van Amerika samen te vatten. Voorts zijn hier na het feest van los Reyes ook de rebajas (solden) van start gegaan, nog een factor die het standvastig achter je bureau blijven zitten bemoeilijkt. Omdat je uiteindelijk toch beter een keertje kan toegeven aan de verleiding om je dan achteraf te kunnen troosten met de gedachtje dat je het toch maar mooi hebt gedaan, trek ik straks de stad in. Eerst had ik gevreesd dat ik hiervoor enkel op mezelf aangewezen zou zijn (zie iets hoger: werkdrift bij de erasmuspopulatie) maar toen ik daarover mijn beklag deed bij Carolina, nog steeds mijn Argentijnse kotgenote, bood ze aan om mee te gaan winkelen. Als je mij dus in Leuven zou terugzien en ik lijk zó weggewandeld uit de straten van Buenos Aires, weet je dat het is omdat ik onder de druk van Carolina haar tips & raadgevingen ben bezweken.

Gisteren had ik het ook voor, dat 'bezwijken onder druk'. Ik wandelde rustig naar huis langs de Gran Via, nog aan het bekomen van mijn laatste les, waar de professor haar beklag deed dat er maar één keer om de twee jaar congressen werden georganiseerd, waarvan het laatste in Cuba. Ze kreeg ocharme maar € 1000 betaald voor deze reis, zo wist ze ons te melden. En dat ze met dat geld nauwelijks een mojito kon betalen. U zei? Ik weet niet wat voor mojitos mijn lieftallige professor gewoon is maar ik zou toch niet klagen als ik op reis mocht naar Cuba en daarvoor zoveel geld kreeg. En ik zou er zeker geen cocktail minder voor drinken. Maar goed, terug naar de Gran Via, alwaar ik rustig door de regen (!) aan het wandelen was, mp-3 speler in de oren, kap ver over het hoofd getrokken. Er komt een vrouw naar me toe: of ik even tijd heb om wat vraagjes op te lossen? Eigenlijk liever niet, dank u. "Jamaar," zegt ze, "woont u in Madrid?" Ja, natuurlijk, is er ook maar een toerist die zich tot hier waagt tijdens het regenseizoen? Ik probeer haar vriendelijk maar kordaat duidelijk te maken dat ik geen zin heb in een enquête en dat ik trouwens helemaal geen Spaans spreek. Misschien had ik haar dat allemaal niet in het Spaans moeten vertellen, want het pakte niet. Ik bezweek onder de druk en zat nog geen vijf minuten later achter een computer vragen over Spaanse TV-spotjes over benzine op te lossen. Ik snapte er uiteraard niets van. "Nog nooit van gehoord," luidde mijn antwoord steeds. Tot ik bij een vragenreeks over Parijs-Dakar kwam. Of ik iemand ken die meerijdt? Uiteraard, Koen Wauters van Clouseau. Daar bleken zij dan helaas (maar niet geheel onterecht) nog nooit van gehoord te hebben. Conclusie? Ik mag me dan al misschien wel een beetje inwoner van Spanje voelen, mijn nuttige bijdrage aan Spaanse enquêtes is minimaal. De volgende keer zal ik iets standvastiger proberen te weigeren. En ik ben van plan om dat in het plat Leuvens te doen.

In het volgende verslag zal u waarschijnlijk kunnen lezen hoe het mij verging in Segovia, alwaar ik zondag met Marieke van een laatste tripje voor de examens zal genieten. In tussentijd wens ik de Belgische studenten ginder nog minstens evenveel (of zelfs een beetje meer) ijver toe als hun erasmuscollega's hier. Doet dat goed!

Terug

2008-01-05T23:55:00.000+01:00

Terug thuis van even huiswaarts te zijn geweest, plant ik me rustig weer even achter mijn laptop om u allemaal - ik kan er niet omheen - een bijzonder gelukkig 2008 te wensen en u tevens ook te berichten over hoe het was om weg en opnieuw terug te zijn.

10 dagen in België voelden snel weer heel vertrouwd aan. Weer even een grote(re) kamer, fietsend een stad van kleiner formaat en kouder klimaat trotseren, Vlaams praten met Vlaamse vrienden... Ondanks het feit dat veel mensen eigenlijk moesten blokken, heb ik toch veel mensen teruggezien en dat heeft deugd gedaan. Donderdag was het weer alles bij elkaar pakken om opnieuw naar die intussen al andere thuis te vertrekken. Na een voorspoedige (en uiterst snelle: van mijn voordeur in Leuven tot mijn voordeur in Madrid verstreken slechts vijf luttele uren) reis was ik weer in mijn eigen mooie, betoverende wereldstad. Even bekomen. Blij zijn omdat je iedereen hebt teruggezien. Blij zijn om wat nog moet komen. En of er nog wat komen zal! Ik heb nog zes maanden Spanje te goed, waar ik superhard ga van proberen te genieten. Staan al op het programma voor binnen niet zo heel lang: een reis naar Marokko (daarvoor ben ik hier nog lustig medereizigers aan het ronselen) en vele bezoekskens van vrienden. Ik hoef u vast niet te vertellen dat ik daar al naar uitkijk. Helaas zijn er eerst nog de examens, die hier dan ook nog eens worden voorafgegaan door nog drie weken les. Ach, alles om in Madrid te mogen wonen, nietwaar?

Madrid, nu al een van de grote liefdes van mijn leven. Vandaag was het hier het feest van los Reyes Magos. Een groots feest, zo was mij voorspeld. Dus zakte ik in het gezelschap van drie Finnen af naar Plaza de Colón om er de heuse 3 koningen-parade te gaan bewonderen. U stelt het zich best voor als een kruising tussen een carnavalsstoet en cirque du soleil. Klinkt misschien niet al te best, maar het was wel echt mooi om te zien. We woonden - omgeven door zeker duizend kinderen - ook nog de slotshow bij, die ietwat saai eindigde in een morele speech van een van de koningen over al het goede en het kwade in deze wereld. Waar halen ze het toch. We waren bijna teleurgesteld toen het startschot werd gegeven voor het begin van een enorm vuurwerkspektakel. Wat dan wel weer de moeite was. In het naar huis wandelen hielden we ook nog even halt om een stukje roscón te verorberen, de traditionele Spaanse 3 koningen-koek is dat. Jaja, los Reyes, de Spanjaarden nemen het serieus. Zo serieus dat ze besloten om het tot algemene feestdag uit te roepen, waardoor ik maandag geen school heb, een goed begin. Lang leve Spanje! Laat de tweede helft van het erasmus avontuur maar komen.

U zag allemaal al eens vuurwerk. Maar waarschijnlijk nog nooit op Plaza de Cibeles.

Huiswaarts

2007-12-21T18:24:00.000+01:00

Als je merkt dat de stad langzaam leeg begint te lopen en al het Erasmusvolk zich weer naar zijn eigen contreien begeeft, als je merkt dat je de snijdende koude begint te missen die je normaal zou moeten voelen deze tijd van het jaar (en niet de constante 10 madrileense graden), als je merkt dat via je eindelijk standvastige internetverbinding steevast Music For Life door de boxen knalt en diezelfde internetverbinding ervoor zorgt dat je plots heel wat afspraakjes aan het regelen bent met Belgische vrienden op Leuvense bodem, als je merkt dat je plots heel je kamer hebt gepoetst en de valiezen pakkensklaar staan... Dan weet je dat het tijd is om huiswaarts te keren.

Ik probeerde voor de vakantie nog wat nota's vast te krijgen van Spaanse studiegenoten. Dat bleek geen sinecure te zijn. Of ze blijven plots massaal weg uit de lessen, of ze zijn vergeten dat ze überhaupt hun nota's aan mij beloofd hadden, of ze hebben een onleesbaar handschrift. Een beetje balen, aangezien ik gehoopt had om in de vakantie de leemtes in mijn nota's op te vullen. Nu zal dat iets zijn om na de vakantie in iets hoger tempo af te werken. Komt wel in orde, denk ik dan. Naast dikke winterkleren zag ik mij helaas toch genoodzaakt om een aantal boeken in mijn valies te droppen. Tien dagen niets voor school doen zou iets te veel van het goede zijn, temeer daar alle Belgische vriendjes en vriendinnetjes dezer dagen waarschijnlijk toch loeihard aan het blokken zijn.

Besten allerhande, misschien kom ik jullie wel eens tegen, zo ergens in de loop van volgende week. Zoniet, dan ik wens u nu alvast een feliz navidad y un próspero año nuevo. En voor een volgende post zal het wachten zijn tot volgend jaar, tot ik terug ben in Madrid.

Madrid por la noche

2007-12-12T18:53:00.000+01:00

Madrid by night in volle kerst-glorie, de moeite om eens voor buiten te komen. Dat deden ook Gabriël Dippel en Chris Mutter, twee Duitsers die beter overweg kunnen met een fototoestel dan ik. Ik vroeg hen of ik een aantal foto's op mijn blog mocht zwieren en ze vonden het oké (mits vermelding van hun namen, zoals gebeurd. Ere wie ere toekomt) Kijk en geniet. Mocht u last-minute nog naar hier willen afzakken om al dit moois live mee te maken, laat het mij dan weten.

Jingle bells

2007-12-10T17:08:00.000+01:00

Gegroet trouwe terugkeerder,

Ik ben vergeten wanneer in België de kerstgekte uitbreekt maar hier in Spanje lijkt die nog net iets vroeger of toch zeker net iets heviger los te barsten. Omdat ze de Sinterklaasfestiviteiten hier overslaan kunnen ze al hun geld, energie en beschikbare stadsruimte aan Navidad spenderen. Zo waren al de Corte Inglés-winkels van de stad al sinds een tijdje versierd met gek uitziende doorzichtige bolletjes, waarvan iemand zo'n twee weken geleden op het idee kwam om de stekker in het stopcontact te steken. Resultaat: felgekeurde kersttaferelen met Maria, Jozef en Jezus onder een sterrenhemel, omringd door vrome palmbomen. Palmbomen?! Ook de andere winkels doen goed hun best om hun klanten helemaal in kerstfeer te bregen. Zo koos menig handelaar er reeds voor om het kerstrepetoire met vrolijke Spaanse kerstliederen door zijn boxen te jagen en ondergingen zelfs de plastic zakken een gedaanteverwisseling, zodat elke consument nu met een met heerlijk kerstmotief bedrukte bolsa in de hand door Madrid kuiert. Tel daar nog eens de vele straatmuzikanten bij die met hart en ziel de beste kerstliederen uit hun instrument staan te persen en u hebt het recept voor een optimaal kerstgevoel. Andere kant van al dat moois: het nu pas echt op gang komen van de Madrileense consumptiemaatschappij. Ik die dacht dat ik hier al wat volk bij elkaar had gezien, moet nu even mijn woorden herwegen. Het was hier - weer eens, we hebben dat hier om de paar weken - verlengd weekend en dat hebben wij, arme inwoners van deze nederige hoofdstad, geweten. Zowat heel Spanje is naar hier afgezakt dit weekend! Gevolg? De straat oversteken is nu niet enkel meer een massagebeuren maar wordt een kwestie van leven en dood. Even door je stad kuieren is zien te overleven zonder geplet te worden tussen een reusachtig aantal winkelende medemensen. Zaterdag besloot ik dan maar om binnen te blijven en het een dagje rustig aan te doen. Dat gebeurt intussen al volledig op het ritme van de Spaanse klok. Tenminste, dat dacht ik. Om half vier had ik net gedaan met middageten toen Pablo richting vriendin van Pablo riep: "Mi amor, wat wil je graag als ontbijt?" Laps.

Gelukkig is er nog de universiteit waarop je altijd kan rekenen en waar ik me ook al niet meer zo vreemd voel als in het begin. Als we bijvoorbeeld in een tekst een Gents bedrijf Voortman tegenkomen en de prof vraagt mij hoe je het uitspreekt, antwoord ik zonder verpinken. Wanneer hij dan zegt dat hij het niet gaat proberen nadoen en de hele aula daarop in lachen uitbarst, vind ik vind dat al niet meer erg. Manuel de Spanjaard is intussen mijn vaste eetpartner geworden en vandaag in de les maakte ik zelfs een nieuwe vriend. Hij vertelde mij over hoe hij na zijn laatste jaar in het college met zijn Barcelonese school naar Brussel was geweest! "Brussel?" "Ja, naar Expo ´58 gaan kijken." Een snelle rekensom leert mij dat mijn nieuwe vriend zo'n 67 jaar oud moet zijn. Misschien moet ik ook weer niet té gretig zijn om Spanjaarden te leren kennen.

Binnenkort is het even gedaan met al het Spaans en ander gedruis, want dan keer ik voor twee weken terug naar België. 't Gaat raar zijn om daarna terug te keren naar Spanje, waar veel van mijn mede-erasmussers na de examens zullen wegtrekken om niet meer terug te keren. Maar laten we daar nu vooral nog niet te veel aan denken. Eerst dus zoals gezegd nog twee weken op Spaanse bodem en daarna twee weken terug thuis, ik kijk er al naar uit. Al was het maar om niet meer zelf de halve stad met zware zakken vol boodschappen te moeten doorkruisen. Maar uiteraard ook om iedereen terug te zien. Hasta pronto, amigos!

Visita

2007-12-03T16:24:00.000+01:00

Een diepe zucht. Niet van verlichting, maar van tevredenheid. Het was plezant, de voorbije week. Hanne, die sinds dinsdag in Madrid was en ik, die hier intussen al drie maand vertoef, kregen er nog een gast erbij: Marieke - die andere vriendin die eerder al op bezoek was - had besloten dat Valladolid dicht genoeg bij Madrid lag om even de bus op te springen en ons te vergezellen. U moet weten dat ik in Leuven heel wat tijd met elk van hen placht door te brengen en dat ze mij allebei toch wel na aan het hart liggen. U begrijpt bijgevolg dus ook dat het plezant was om nog eens een paar dagen gezellig samen door te brengen. Wat we zoal deden? Een beknopt verslag:

Naast het voorstellen van een aantal van mijn Erasmus-vrienden, die zowel bij Hanne als Marieke in de smaak vielen, hebben we een flinke portie cultuur opgesnoven. We begonnen laagdrempelig, met een bezoekje aan de Spaanse cinema. We kozen voor de nieuwste animatiefilm Bee Movie (in het Engels met Spaanse ondertitels) waar we heel hartelijk hebben mee moeten lachen; zowel om de film als omwille van de mensen rondom ons. Het Madrileense publiek lacht beduidend vaker (en luider!) dan in Leuven het geval is. In elk geval was dit vertier een welkome afwisseling voor al het andere cultuurgerelateerde van deze week. Kwamen aan de beurt: het Prado museum, het Reina Sofia museum en El Escorial. Dit laatste is een paleis op een uurtje rijden van Madrid, van waaruit het hele Spaanse rijk vroeger bestuurd werd. Impressionant. Verder bracht het weekend ook het winkel-instinct in ons naar boven. Elke winkelstraat die naam waardig kwam aan bod, tot we uitgeput (en in Hanne haar geval ook: ziek) waren en gezellig onderuit zakten in een van de honderden Starbucks die de stad rijk is. Zondag zijn ze allebei weer vertrokken. Marieke de bus terug op naar Valladolid en Hanne het vliegtuig in naar België. Een diepe zucht dus. En tevreden.

Verder wilde ik graag nog even meegeven dat de introductie van Daens erop zit. En het was een succes. Hurra! Uiteindelijk bleek het toch niet zoveel om het lijf te hebben, we moesten met z'n tweeën maar vijf minuten volpraten De prof bedankte ons en zei stralend dat we een voorbeeld waren voor de Erasmuspopulatie en na de les werd ik tegengehouden door een Spaanse jaargenoot die me bedankte voor de uiteenzetting en me feliciteerde met mijn Spaans. En dat terwijls ik alles bij elkaar misschien 15 zinnen gezegd heb. Rare jongens, die Spanjaarden. Maar ze zijn zo lief, meneer!

Hier volgen nog wat foto's. Hopelijk krijg ik alles dan goed en wel op online gezwierd. Pablo kwam net mijn kamer binnen om te zeggen dat hij 'ontdekt' heeft dat de internetverbinding uitvalt telkens ik mijn deur dichtdoe. Rare jongens, wat ik je zeg.

Een mooi stukje Madrid dat ik nog niet op foto had u dat u bijgevolg nog niet zag

Hanne

El Escorial

Andalucia

2007-11-29T13:32:00.000+01:00

Blijkbaar was Granada een hot topic, want er hebben al heel wat mensen gevraagd naar hoe het er geweest is. Welnu, aanhoort hier mijn verhaal!

Vrijdagochtend was het verzamelen geblazen aan de Plaza de España om met z'n zevenen aan te zetten richting Zuiden. We wisten dat we richting Granada zouden gaan en daarna zouden we wel zien. Het begon alvast goed. 't Was de eerste keer dat ik met de auto knal door centrum-Madrid reed, echt wel de moeite om de stad zo eens vanuit een ander perspectief te zien. De kleine mijmering over hoe mooi Madrid toch steeds weer blijkt te zijn maakte al snel plaats voor totale verwondering bij het binnenrijden van Andalucia. Spanjes uiterste zuiden waar appelsienen en olijven groeien. Waar bergen vlakbij de zee liggen en waar de wegaanduidingen tweetalig Spaans/Arabisch zijn. Zalig! Tegen de avond kwamen we aan in Granada, waar we met een aantal mensen zouden logeren bij Kiliane, een mede-Erasmusstudente in Leuven die helaas Madrid aan zich liet voorbijgaan en in de plaats voor Granada koos. Later bleek dat ook die keuze zeer de moeite waard is. Door wat misverstanden en communicatiestoornissen waren we eerst bijna aan ons lot overgelaten in deze Granaatappel-stad, ware het niet dat we elkaar dan gewoon op straat tegen het lijf liepen. Na wat ongelovige kreten en "als dit geen toeval is!", troonde ze ons mee naar - jawel - een Belgische bar alwaar ik - jawel - een Stella Artois gedronken heb. En het smaakte! De volgende ochtend dan begonnen we aan de stadsverkenning, waarbij het Albaicín (het best bewaard gebleven Arabische stadsdeel van Europa) en het Alhambra niet mochten ontbreken. Impresssie van Granada? Soms ontroerend mooi, helaas niet alles gezien en ik geraak hopelijk nog eens tot daar. Dat laatste zou geen probleem mogen vormen, aangezien de mevrouwtjes-met-palmtakjes (we schrijven 24 november 2007. "Palmtakjes?" aldus één van mijn reisgenoten. "Is het al Palmzondag?") mij alsmaar mijn toekomst probeerden te voorspellen om mij te verzekeren dat ik lang zou leven en gelukkig zou zijn.

Na Granada ging het (na lang over-en-weer gepraat waar nu naartoe zouden gaan) terug de auto in richting Malaga. Malaga! U vindt er: zee. strand. plaatstelijk nachtleven. Dat is het ongeveer. Impressie? warm (zonder jas onbijten op het strand) maar voor de rest niet bijster de moeite. Oké, misschien ontvallen deze niet al te positieve uitspraken mij omdat ik ziek was toen. Vrij ellendig, we hadden geen jeugdherberg die nacht, sliepen met zeven in de auto en ik was ziek. Bah. En misschien wordt mijn mening omtrent Malaga ook wel lichtjes beïnvloed door het feit dat het hier was dat de batterij van onze auto het liet afweten en dat de wegenwacht ons uit de penarie moest komen helpen. Na dit oord van verdoemenis eindelijk dan toch, zij het met een paar uur vertraging en met een nieuwe auto, verlaten te hebben, ging het verder langs de kustlijn richting... Gibraltar. "Buenos dias, pasaportes por favor". "Hello, can I see your passports please?" We staken zowaar de grens over en reden Engeland binnen! Als niet al te best geïnformeerde toeristen, die uiteraard wel wisten dat Gibraltar al sinds 1704 Engels grondgebied is maar daar tot nu totaal niet over hadden nagedacht, kwam het hele gebeuren lichtjes bevreemdend over. Engelse naamstraten, betalen in Pound Sterling, agenten die net uit Londen lijken weggelopen en bovenal... De kitcherige Engelse straatverlichting! Als je tegen iemand opbotste klonk er niet zoals normaal in Spanje het geval is, het mopperige "Disculpa me" maar wel het o zo herkenbare Engelse "I'm sorry" (dient uitgesproken te worden in een over-the-top Britse tongval) Naast al dit Britse geweld was er ook de beroemde Rock of Gibraltar, die we als echte avonturiers bedwongen met een fiske wandeling. Buiten adem werd mijn adem daarop ook nog eens benomen door het voor de eerste keer in mijn nog jonge leven zicht op een ander continent. Afrika! Ik kon het bijna ruiken - ware het niet dat mijn neus nog verstopt zat door de naweeën van mijn ziek-zijn. Zeer tevreden vatten we de terugtocht aan. Niemand van ons had echt zin om het mooie weer en het vakantiegevoel op te geven maar de auto moest nu eenmaal terug binnen voor tien uur 's avonds. Oeps, dat halen we niet meer. Dus ging het langs Sevilla en Cordoba, zonder tussenstop in één trek tot in de hoofdstad. Als je tenminste de rookpauze die mijn verslaafde reisgenoten elk uur eisten niet meerekent. Na ook hier weer een kleine vertraging kwamen we om één uur 's nachts terug aan in onze thuis-stad. De teller gaf 1520 km aan.

Het was me het tripje wel. Heel veel gereden, heel veel gezien. Maar ik heb er enorm van genoten! Veel tijd om te bekomen van alle impressies was er niet want de volgende dag klopte er alweer bezoek aan. Hanne Valckenaers, om u te dienen. Of ze mij vijf dagen gezelschap mocht houden? Natuurlijk, zeer welgekomen. Rol u matras maar uit en ik zal u mijn stad eens laten zien. Verslag daarover hoort u later. Nu is het eerst tijd voor wat beeldmateriaal. Geniet ervan, ik heb dat ook gedaan.

Herlinde

Granada. Zicht op het Alhambra

Alhambra

Alhambra. Zicht op Granada

Tussenstop in Marokkaanse bar. Reisgenoten met waterpijp, na het verorberen van de koeskoes.

Gibaltar, alwaar er apen zaten. Dit exemplaar stal net een koek van een toerist en bedenkt nu hoe het ding open te krijgen

Gibraltar. Betoverend mooi

26 november en zonder trui

Afrika! (strook land aan de horizon)

1520 km gereden. En raad eens wie er tot co-piloot/kaartlezer gebombardeerd werd? Moi!

Herfstig

2007-11-20T15:50:00.000+01:00

Het is zover, de herfst is officieel in 't land. Of noem het de winter. Het is ineens veel kouder geworden, gisteren regende het de hele dag en ook vandaag is de Gran Via bezaaid met wandelende paraplu's en daaronder een stel benen. Die benen vaak getooid met een paar felgekleurde regenlaarzen met leuk motiefje. Ze behouden hun stijl, die Madrilenen, weer of geen weer. De temperatuursdaling word ik hier het meest gewaar in de aula's, waar het zo mogelijk nog kouder is dan buiten! Iedereen zit er ingepakt in jas en sjaal (ook deze meestal zeer stijlvol gedrapeerd), ook de professoren. Eén van deze exemplaren kon het zelfs niet laten om zich voor de hele aula te beklagen dat ze zelf niet naar wc dierf gaan omdat ze bang was dat haar billen er zouden afvriezen. Dat was misschien een beetje overdreven maar toch, het is er dus koud. Vertelde ik al dat de Spaanse studenten van het geëngageerde soort zijn? Bij deze. Ik hoorde dat een aantal studenten al het initiatief namen tot het opstarten van een petitie om de verwarming in de aula's op te drijven. Ze krijgen mijn firma als ik ze tegenkom.

Los van de koelkast-temperaturen vallen er zoals steeds een hoop andere dingen te beleven in de Madrileense leslokalen... Zo zat ik gisteren bijvoorbeeld te gieren tijdens Historia de los paises Afroasiaticos waar de prof ons de geschiedenis van Zuid-Afrika uit de doeken deed. Als je ooit de kans hebt om een Spanjaard te horen berichten over "De Grote Trek" en plaatsen als Transvaal of Bloemfontein, laat die kans dan niet liggen. Ik kan hier helaas niet neerschrijven hoe hilarisch de uitspraak van mijn prof was maar het was de moeite. Helaas zag niemand anders van de studenten er de humor van in. Vandaag dan kwam ik in een andere les een meisje tegen uit Brussel, die vertelde dat ze eerder in Florida en Curaçao had gewoond. Aangezien het tweede in een ver verleden nog een Nederlandse kolonie is geweest, had ze er zelfs een beetje Nederlands geleerd. Ik vroeg haar wat ze nog had onthouden, waarop ze begon te zingen "Papegaai is ziek en hij moet sterven. Maak hem appelmoes al van conserven, voor onze gaai, voor onze gaai...." Ik wist niet wat ik hoorde! Of ik dat liedje kende? Uiteraard, het was one of my old time favorites toen ik nog een klein Herlindeke was! Bleek dat dat meisje al jaren rondliep met dat liedje zonder te weten wat het eigenlijk betekende. Ik heb daarop haar dag goedegemaakt door de inhoud van het liedje naar het Frans te vertalen. Papegaai is ziek, een hit uit Curaçao. Wie had dat ooit gedacht.

Met de uitbeiding van mijn interculturele contacten-bestand gaat het voorts overigens goed. Dit weekend was ik op een kotfeestje waar ik meer Finnen bij elkaar heb gezien dan ooit tevoren en tevens de eerste Deense van dit Erasmus-jaar tegenkwam. Verder heb ik het bestand ook aangevuld met enkele Spanjaarden: ik ontmoette een reis-maatje, die blijkbaar altijd dezelfde bus neemt als ik. Haar naam is Marina maar los daarvan is ze wel leuk. En dan is er Manuel, de olijke Madrileen die in de les zo vaak het woord neemt als er over een tekst wordt gediscussieerd. Zonder ooit op voorhand iets te lezen, zo ontdekte ik vandaag. Hij luistert aandacht naar wat de rest zegt, poneert een stelling en laat dan de anderen daarover discussiëren. Ik was al beginnen overwegen om deze truuk ook op mijn mondelinge examens toe te passen, als dat hier blijkbaar toch zo makelijk is. Een stelling poneren en de prof erover laten filosoferen. Dan bedacht ik dat alle examens hier schriftelijk zijn en dat ik dus gewoon zal moeten studeren. Que lástima! Voor het zover is - en dat is nog lang, we hebben hier nog een dikke twee maanden les - zijn er gelukkig nog... de reizen doorheen het Spaanse land! Dit weekend wordt het Granada, waar het warm en mooi is. Vrijdag vertrekken we met een auto vol Erasmussers om maandagavond moe maar waarschijlijk een prachtige ervaring rijker terug te keren.

Ik groet u op deze heuglijke 20e november, de dag dat Franco 32 jaar dood was,

Herlinde.

Toledo

2007-11-14T19:07:00.000+01:00

Sinds het vorig verslag is mijn Madrileense leven eigenlijk vrij rustig verlopen. Ik heb al wat tijd achter mijn bureau of in de bibliotheek doorgebracht en daar liggen de avonturen minder voor het rapen dan in pakweg de Corte Inglés. Uiteraard.

Dus begin ik dit verslag maar met een weetje. Wist je dat ze in Spanje hun geluksbrengers niet bovenhalen op vrijdag de 13e maar wel op dinsdag de 13e? Gisteren ben ik dit opmerkelijke nieuws te weten gekomen van Maria. (Een Spaanse die eraan denkt om volgend jaar op Erasmus te gaan in België of Frankrijk. Ik legde haar al uit dat als het is om Frans te leren, ze hoe dan ook beter niet naar Vlaanderen komt) Het is maar dat u weet wanneer u bij uw volgende bezoek aan Spanje zeker niet onder ladders moet doorlopen. Of zeker op tijd moet vertrekken om je bus te halen. Ik deed dat gisteren niet en ondanks het feit dat ik een puik resultaat op de "200 meter spurt op de Gran Vía" heb neergezet, leverde het mij niet het halen van mijn bus op. Wel een luide "Olé!" van een enthousiaste voorbijganger.

Iets anders nu. De trip naar Toledo (en tevens mijn excuus om de finale van Justine Henin in Madrid gemist te hebben). Zondagochtend om half tien was het verzamelen geblazen in het busstation. Vergezeld van drie Duitsers (die niet al te veel moeite deden om tijdens de trip Engels of Spaans te praten) en een Fin (die gelukkig wel Engels sprak) ging het richting Toledo. In een ver verleden de hoofdstad van Spanje en een plaats waar moslims, joden en christenen ooit vreedzaam samen leefden. Een speciale stad! Je vind er een dozijn musea, een joekel van een kathedraal, een mix van westerse en islamitische architectuur, een paar pareltjes van synagoges en een wirwar van middeleeuws-aandoende straatjes. Lekker rustig trouwens om er rond te kuieren in dit niet-toeristische seizoen. Soit, genoeg gebabbeld; kijkt u anders gewoon even naar de foto's.

Eerst nog even dit: vanaf nu kunnen ook niet-geregistreerde gebruikers hier hun ei kwijt. Of hun lyrische bedenkingen. Feel free. Ook aanstormende huwelijken of blijde geboortes mogen hier altijd worden gemeld.

Kathedraal. Let u ook op de blauwe lucht!

vlnr ziet u hier: Janne (Fin), Lisa (D), Gabriël (D), mezelf en Chris (D)

Als je even niet oplet en te ver loopt, zie je dit.

Geposeerd

Synagoge (die er stiekem uitzag als een moskee)

Stadspoort

Lotgevallen

2007-11-06T18:40:00.000+01:00

Met plezier vlei ik me weer even neer in mijn bureaustoel om u over te berichten over mijn laatste lotgevallen...

Eerst en vooral: de Halloween party was wel oké. Na even de plaatselijke Chino-shop in te duiken, kon ik me verkleed als bruja (heks) naar de party begeven. Niet bijster origineel maar daar maalt toch niemand om. Het feestje was gezellig maar ik wandel nooit meer tijdens de nacht van Halloween alleen naar huis! Ik ben al geen held in het donker, dus hoeven ze er voor mij geen akelige Frankenstein-lookalikes en mensen met bebloed-geshminkte gezichten bovenop te gooien! Om deze nachtelijke shock te verwerken besloot ik me de volgende dagen dan maar op desserten te storten. Na al eens eerder op een feestje mijn gasten te verrassen met een applecrumble - die tussen haakjes heel wat succes kende - werden het dit keer pannenkoeken en chocomousse. Ik sta hier al bekend als de "dessertenmadam". La dolce vita zouden de italianen zeggen, ook al wonen die hier niet.

Naast het plezante is er natuurlijk ook (hoe kan het ook anders) nog steeds: la universidad! Ik sloeg een uitnodiging af om naar Sevilla te gaan het voorbije weekend, om mij plichtsbewust achter mijn boeken te zetten. Men zou me voor minder zot verklaren, ware het niet dat het echt nodig was. Spaanse boeken lezen neemt verdacht meer tijd in beslag dan je eerst zou vermoeden. Ook heb ik al menigmaal vervloekt dat ik vorig jaar geen cursus paleografie heb gevolgd, het zou nu bijzonder goed van pas komen om nota's van Spaanse collega's ontcijferen. En dan zijn er de taken! Die beginnen nu goed op gang te komen. Gisteren ging ik naar de professor van historia de america contemporánea om hem voor te leggen waarover ik graag zou willen werken. De man begon enthousiast boeken op te sommen die ik kon gebruiken, inclusief rek en schap waar in de bibliotheek ik die precies kan vinden. Bibliotheken waarvan hij overigens eveneens een opsommig gaf, inclusief wegbeschrijving en wat je moet doen om er binnen te geraken. En dan te bedenken dat ze er in Leuven een sport van maken om te checken of je wel helemaal zelfstandig de juiste boeken en artikels kan terugvinden. Heerlijk. Dan was er de prof van Historia de España desde 1939. Vanmorgen stonden we met vijf Erasmusstudenten aan zijn deur om te zeggen of we alstublieft dankuwel zouden mogen werken over de Spaanse pers ten tijde van de dood van Franco. O! Vijf Erasmussstudenten? Eens zien hoe hij ons zou kunnen helpen... En ook deze brave man begon terstond een opsomming te geven van alle kranten die we zeker moesten raadplegen, terwijl hij ons nog snel een video in de handen duwde die we zeker moesten zien. Eveneens geweldig. Helaas zijn er ook proffen die er iets overgaan in hun enthousiasme. Zo zat ik gisterenochtend rustig wat voor me uit te staren in de aula toen de professor aankondigde dat we binnenkort de film Daens gaan bekijken. Van Belgische makelij. O! Waren hier toevallig ook geen Belgen in de zaal? Ik en Colin (de Brusselaar die naast me eveneens wat voor zich uit zat te staren) steken aarzelend een hand op. Hebben jullie die film ook gezien? Geweldig! (aldus de prof, nadat we instemmend knikten) "Deze twee studenten gaan de introductie van de film op zich nemen!" Ja lap. De volgende keer zeg ik dat ik uit Oezbekistan kom.

Nog gisteren. Ik moest het één en ander kopen en het was mooi weer (het is hier zonder-trui-buitenlopen-weer! en dat in november!) dus ging ik op pad. Tijdens mijn tocht werd ik twee keer op een pijnlijke manier geconfronteerd met het feit dat ik de Spaanse taal blijkbaar toch nog niet zo machtig ben. In een eerste winkel bleek:

- kan u uw naam eens spellen aub?
> h...e...r...
- n?
> nee, RRR.
- ah, ...l?
> nee, R! als in: rrrrio
- ... kan u het anders eens opschrijven?

Ik dacht dat ik iets kreeg! De natuur mag mij dan de gave onthouden hebben om de Spaanse/Vaamse (wat u wil) 'R' op een deftige manier uit te spreken, de wereld hoeft mij daarom nog niet schaamteloos uit te lachen! Soit. Ik zette mijn tocht - ietwat ontmoedigd door dit incident - verder, richting El corte Inglés. Op zoek naar soep.

> Hola señor. Puede ayudarme? Busco supo.
- Supo?

Hij begreep mij niet. Dus begon ik zo goed en zo kwaad als ik kon uit te leggen dat ik soep zocht. Soep. Iets om te eten, met groenten en water. Een vloeistof. En het is warm. De man begreep me niet en besloot dus wat collega's ter hulp te roepen. Het duurde tot er zo'n achttal El Corte Inglés-exemplaren rondom mij verzameld waren vooraleer één van hen riep: "Aaah! SOPA!" Het schaamrood werkte zich langzaam omhoog richting mijn wangen. Hm. Ja. Sopa kan natuurlijk ook het Spaanse woord voor soep zijn. Boodschap aan mezelf: denk vooral nog niet dat je voldoende Spaans kan om je woordenboek al thuis te laten. Nochtans, op andere momenten laat mijn taalkennis me dan weer niet in de steek. Probeer maar eens aan een Spanjaard uit te leggen waarom België nog steeds geen regering heeft en waar Brussel-Halle-Vilvoorde daar dan precies bij komt kijken. Gisteren deed ik het en ik denk dat de Spanjaard in kwestie me wel begreep. Ofwel was hij gewoon te vriendelijk. Ik had hem even tevoren namelijk bericht over mijn genante El Corté Ingles-avontuur.

Hasta luego!

Daarheen en weer terug...

2007-10-31T16:44:00.000+01:00

... en zoals reedsaangekondigd ging de reis deze keer naar Valencia! Op vrijdag had ik les dus zouden we pas daarna vertrekken. Groot was mijn verontwaardiging toen de professor doodleuk na tien minuten zei dat de les gedaan was omdat hij nog naar een congres moest. Hadden we daarvoor ons vertrek uitgesteld! Soit. Op naar Valencia!

En het was weer geweldig. Met de auto op het gemakje richting kust tsjokken, om er een parkeersplaats te zoeken, tevens onze slaapplaats voor de nacht. Na een bezoekje aan de plaatselijke Carrefour beschikten we over alle benodigdheden voor een geslaagde avond, bij de branding, bajo una luna llena! Het was gezellig Duits-Engels kletsen tot diep in de nacht met kaarslicht en een flesje wijn. Op en top vakantie! De volgende dag lieten we de natuur en haar rust voor wat ze waren en zetten aan richting Valencia-city. De slaap - uit de eerste nacht in de auto bleek dat het concept nogal aan de krappe kant was - en de regen speelden ons echter parten. Na een wandeling die we uit de Lonely planet plukten waren we al aan het eind van ons Latijn.

Dag twee dan. Iets uitgeslapener. Opnieuw richting Valencia, om deze keer eerst een wandeling te maken door het park dat zich bevindt in de bedding van een opgedroogde rivier. Dit keer liet de zon ons niet in de steek. We kwamen onderweg heel wat interessantheden tegen. Zo waren er de voetballende peuters (vier jaar oud maar wat een talent! het is wat ik u zeg.) en de vele speeltuinen. Het kind in ons kwam weer naar boven alsof het nooit was weggeweest en als kleine aapjes klommen we in het klimrek en kropen op de schommel. Om daarna langdurig uit te rusten. Blijkbaar is het lichaam toch al niet meer zo jong als de geest! Of we waren nog steeds niet helemaal gewend aan het slapen op de achterbank.
Daarna weer richting citycenter om de stad nu in zonlicht en volle glorie te aanschouwen. We bezochten nog duizend en een dingen, die ik mij al lang niet meer allemaal herinner. Maar dat het schoon was, is een feit. Als u in de buurt bent van Valencia, ga dan zeker eens langs. Mocht u geïnteresseerd zijn in wat bewijsmateriaal, werp dan even een blik op onderstaande foto's.

Intussen alweer in Madrid, waar ik nu wel even ga blijven, ondanks de kleine vakantie die we hier hebben ter ere van alle heiligen in de hemel. De universiteit staat niet stil en ik ga mij eens achter mijn boeken zetten dit weekend. Zucht. Gelukkig is er vanavond nog eerst een echte Halloween-party! Er is echt geen ontkomen aan. Blijkbaar wordt dat overal buiten in België duchtig gevierd... Enfin, als het leuk was, hoort u het wel. Zwijg ik erover in alle talen, dan weet u ook hoe laat het is.

Gegroet!

Bij kaarslicht op het strand

Palmbomen, de stad staat er vol mee

Plaza de Ayuntamiento

Voetballende peuters in volle actie

Een gebouw dat we bezochten maar waarvan we niet weten wat het is

Ontbijt met zicht op zee. Hier: zicht op ons, niet op de zee.

Road-trippin'...

... doorheen het prachtige Spaanse herfstlandschap

Ode

2007-10-30T17:04:00.000+01:00

Op aandringen van de webmasters van plazadesaliva.blogspot.com en omdat ik het eigenlijk ook al lang had moeten doen, maak ik nu even tijd om op deze blog een poëtisch moment in te lassen. Een moment om even stil te staan bij de vrienden die ik hier al maakte en hoe leuk deze Erasmus-mensen zijn. Een ode.
Tip voor de gebruiker: u kan onderstaande foto's best bekijken met zachte kamermuziek op de achtergrond en vergeet niet af en toe die traan weg te pinken.

Willem (l.) & Jasper (r.) De sociologen uit respectievelijk Brugge en Gent. Hen liep ik hier als een van de eersten tegen het lijf en dat was een bijzonde rgoede zaak. Twee toffe kerels. Een verademing ook om af en toe in het Nederlandste babbelen en mopjes te kunnen maken. Misschien daarom ook dat ik hun moppen van de betere soort vind (meestal toch...)

vlnr: Jasper, Claudia en Julia. De eerste is zoals u weet een Gentenaar. Claudia - steeds van de partij als er ergens een feestje is of als er een culturele uitstap op het programma staat - vertegenwoordigt het Duitse volk en Julia - veel feestjes. minder culturele uitstapjes - staat voor Oostenrijk. Los daarvan zijn ze ook gewoon leuk.

De Valencia-vrienden. Oftewel Claudia en Benni (Benjamin) die meereisden naar Valencia.

Deze foto lijkt al een eeuw geleden te zijn gemaakt, op een van de feestjes toen het nog de hele nacht warm was en de volgende dag nog geen les. U ziet vlnr: Alex, ikzelf en Willem. De jongen die bovenaan zweeft is Paul. Hem kom ik nooit tegen overdag, alleen per toeval af en toe op een feestje. Alex - een Engels/Duitse muzikant - valt niet echt onder de categorie "Erasmusvrienden" want hij was hier maar tijdelijk en is alweer naar huis. Wat jammer is.

The guys. Vlnr ziet u Dimitris, Benni en Philip. Dimitris is een hilarische Griek die geweldige imitaties van Amerikanen kan neerzetten. Hij is een van de weinigen die hier ook het hele jaar blijft. Benni is een al even grappige Duitser die alleen al door de manier waarop hij praat op de lachspieren werkt. Philip, een Brusselaar, is eveneens entertainer in hart en nieren. Combinatie van deze drie is onevenaarbaar. Ik hou van ze!

Philip en Valerie. Valerie (van Bruhhe) woont samen met Philip en Benni in een piso waar ik - zoals zij het zelf zegt - "altijd welgekomen ben". Ze is een geweldige dame en sinds kort ook mijn jogging-partner.

Gabriël. Een 26-jarige Duiter en eeuwig avonturier. Vertrekt volgend jaar in zijn eentje op wereldreis.

Jasper en Johanna. Jasper kent u al. Johanna is een stijvolle lady, mede-Leuvenaar en mede-Koning Kevinner. Ik was vaag op de hoogte van haar plannen om ook op Erasmus te gaan in Madrid. De eerste dag kwamen we elkaar tegen en sindsdien zijn we dat blijven doen.

Lisa en Willem. Lisa is een geweldige Duitse! Ze studeert Historia del Arte en daardoor kom ik haar regelmatig tegen op de faculteit. We aten samen al menig middagmaal. Heeft ook avonturierkriebels in haar bloed en hopelijk gaan we binnenkort eens samen op reis.

Over tennis en nieuw bezoek

2007-10-24T23:06:00.000+02:00

Queridos amigos!

Tijd voor een nieuwe update, zo lijkt me. Daarom kruip ik nu weer achter mijn computer, op het terras van mijn buurvrouw, hopend om ergens een internetsignaal op te pikken. U merkt, internet is nog steeds niet helemaal wat het moet zijn. Maar goed: wat er hier allemaal gebeurde sinds mijn laatste houd-de-wereld-op-de-hoogte post…

De voorbije twee weken vond hier het tennistoernooi “Masters van Madrid” plaats. Net als bij mij tot een tijdje geleden het geval was zult u hier waarschijnlijk nog nooit van gehoord hebben en denkt u waarschijnlijk dat het hier om een tweederangstoernooi gaat. Niets is minder waar! De toppers van het mannentennis maakten allen hun opwachting. Voor wie het iets zou zeggen: zelfs de nummers één (Federer), twee (Nadal) en drie (zijn naam ontgaat me even) van de wereld waren van de partij. Ik was me wel vaag bewust van de nabijheid van deze tennis-klassebakken, die immers voor een tijdje in dezelfde stad vertoefden als ikzelf (maak dat mee!) maar had er verder nog niet echt over nagedacht. Tot vorige week. Carolina belde me met de vraag of ik diezelfde avond nog mee naar een tennismatch zou willen gaan kijken. Lichte interesse van mijnentwege: “Quien juga?” "Nadal y Murray" Rafaël Nadal! Diezelfde jonge god die ik reeds twee jaar op rij bewonderde in de finale van de Grand Slam in Parijs? Natuurlijk wil ik mee. En zo geschiedde: ik heb genoten van een match tussen de joelende Spanjaarden die allemaal om het hardste riepen om ‘hun’ Rapha naar de overwinning te leiden. Het was echt de moeite waard. Dank u Carolina!

Woensdag was er bezoek uit België. Joke (Koning Kevin gerelateerd) en Koen (Joke-gerelateerd) kwamen op blitz-bezoek. Op een paar uur tijd heb ik ze zoveel mogelijk van de stad meegegeven om daarna even onderuit te zakken in een pizzeria van waaruit het richting tapasbar en daarna gezwind richting een uiterst hippe danstent ging. Het was een leuke avond, met weer eens zeer veel internationaal gezelschap. Ik denk dat Joke de smaak van Erasmus te pakken heeft…

Vrijdag dan begon het volgende avontuur: moeke zou ’s middags aankomen en voor drie dagen in Madrid vertoeven. Lekker relaxed, zo met moeder en dochter. Tenminste, dat dacht ik. Maar dat was buiten de fitheid van mijn moeder gerekend. Zonder ophouden voerde ze mij mee van de ene plek naar de andere. Geen park, gebouw of plein was veilig. Alles moest en zou ze gezien hebben! Groot was mijn vreugde toen ook zij op dag twee nood bleek te hebben aan een siësta en die dan ook werd ingelast. Hm misschien ben ik een beetje aan het overdrijven. En misschien was ik het wel die zoveel mogelijk van mijn stad wilde tonen om moeke toch maar te overtuigen van hoe hard ik het hier naar mijn zin heb. Hoe dan ook: het was een gezellig weekendje met veel babbelen en genieten.

Naast leuke dingen doen en weekenden lang heel Madrid doorkruisen is er natuurlijk ook nog de steeds alom aanwezige universiteit. Ik had mezelf als doel gesteld om meer met Spanjaarden te praten om zo een aantal inheemsen te leren kennen. Een reden was omdat het me leuker leek om ook af en toe met Spanjaarden te praten in de plaats van de hele tijd tussen Erasmussers te zitten. Een andere reden was dat ik stiekem hoopte dan ook hun nota’s te mogen lenen. Dat ging verrassend vlot. Na de les van vrijdag heb ik in de bus wat zitten keuvelen met drie Spaanse chicas die prompt al hun hulp aanboden en dat als iets nodig had ik het gerust altijd mocht vragen. Yes. Maar dat was nog maar een geruststelling. Ik heb nog andere vakken waar Spaanse hulp zeer welkom is. Daarom sprak ik maandag – na al mijn moed bijeen geraapt te hebben – een Spanjaard aan die me wel van het soort leek dat hij de meeste dingen die de prof vooraan aan het brabbelen is begrijpt. Zijn naam was José en hij zag er geen graten in om zijn nota’s e-mailsgewijs naar mij door te sturen. Leve José. Ik ben hem intussen nog een aantal keer toevallig tegen gekomen en ik vermoed da t ik geen al te foute indruk gemaakt heb door naar zijn nota’s te vragen want hij sprak toch tegen mij. One Spanjaard down, many more to go!

Maar daarover hoort u volgende keer dan wel weer. Voor nu kan ik u enkel nog meegeven dat u mij dit weekend niet in Madrid maar in Valencia zal kunnen vinden. Samen met Benni en Claudia (twee uiterst sympathieke Duitsers). Tot daarna!

Valladolid

2007-10-15T22:55:00.000+02:00

Ik had beloofd verslag uit te brengen als ik naar Valladolid zou gaan... Bij deze!

Dit weekend was het feest in Spanje, 12 oktober is hier de nationale feestdag. Die dag ontdekte Colombus in 1492 Amerika en blijkbaar vinden die gekke Spanjaarden die ontdekking zo belangrijk om er dan maar meteen hun nationale feestdag van te maken. En omdat 12 oktober op een vrijdag valt was het hier puente (wat zoveel betekent als "de brug maken") Dat was een detail dat ik uit het oog verloren was toen ik mijn busrit naar Valladolid boekte. Normaal gezien ligt die stad op een dikke twee uur rijden van Madrid. Helaas deed ik er in de heenreis drie uur over. Op de terugweg duurde het opnieuw zo lang. Dat was spannend, want ik miste ei zo na de laatste metro naar huis. Wat een avontuur! De lange reistijden hadden gelukkig ook een positieve kant: na een paar uur op een veel te warme bus lijken zelfs Spanjaarden te ontdooien. Dat heeft mij twee keer een gesprekje met een authentieke Spanjaard opgeleverd, een ervan was zelfs zo vriendelijk om te helpen met mijn huiswerk!

Tot daar mijn reisomstandigheden, iets over de bestemming nu. Valladolid. Een gezellig stadje... waarbij de nadruk dient gelegd te worden op "gezellig" en niet op "stad". Er staan er aantal mooie gebouwen en ik ben er zeker van dat er af en toe zelfs wat te beleven valt! Alleen niet toen ik er was. Nadat Marieke mij de mooie plekjes van haar tijdelijke hometown had laten zien en mij had laten kennismaken met een een aantal van haar Erasmus-vrienden was de stad "op". Daarna was er plaats voor sporten op het strand (= een zandstrook aan de oever van de rivier), samen koken, heel lekker eten en heel veel slapen. Kuuroord Valladolid dus. Het was fijn om nog eens eens een vertrouwd maatje terug te zien maar ik was ook wel blij toen ik terug was in Madrid, een stad die volgens Marieke smog uitademt maar die hier voor mij toch zeer goed de rol van gezellig drukke thuishaven vervult!

Het volgend bezoek komt er vrijdag al aan! Moeke komt drie dagen naar hier om eens te kijken hoe haar oudste dochter het hier stelt. Ik houd u op de hoogte... Kijk in tussentijd gerust eens naar enkele foto's van de trip.

Marieke

Een gebouw (maar ik weet niet meer welk)

Poseren met de nieuwe jas

Fitnessen op het strand...... een eerste poging tot sportiviteit sinds aankomst in Spanje.

Eveneens een gebouw (en weer vergeten welk)Marieke

Kiekjes

2007-10-15T18:41:00.000+02:00

Omdat sommigen onder jullie mijn bewijsmateriaal van San Sebastian ontoereikend vonden, heb ik een beroep gedaan op mijn reisgenoten. Zij waren zo vriendelijk om mij ook hun foto's te laten publiceren. Ziehier bewijsmateriaal waarop u wel degelijk ook mijn persoon kan zien...

De baai van San Sebastian por la noche

Fotoshoot

Terrasje met een wel heel mooi uitzicht

Mooi stukje landschap

Elantxobe (of hoe de Basken houden van gekke namen)

Unief in 't Spaans

2007-10-08T17:39:00.000+02:00

Lieve mensen,

Fijn om hier en daar te horen waaien dat er toch wat mensen zijn die deze blog volgen. Als dank voor uw trouw en uw bewijs van interesse: een nieuw hoe-het-met-mij-gaat-verhaaltje!

Intussen is de universiteit hier een volle week bezig en dat is toch wel even wennen. De vakantie is gedaan, het is werken geblazen. En wel al echt. De proffen hier vinden het blijkbaar leuk om taakjes te geven, zodat ik tegen volgende week al een mini-essaytje moet schrijven over Colombus. (in het Spaans is dat Colón) Opdracht: "Ga naar de Plaza de Colón en beschrijf wat je daar ziet." Dus ik zondagmiddag hop de metro in hop naar het bewuste plein. Ik voelde me weer eventjes helemaal toerist! Daar zo te staan in de zon, met pen en papier in de aanslag, oude monumenten uit het verleden bestuderend... Leuker dan de taken die we in Leuven moesten doen, dat staat vast! Naast mooie monumenten is de Plaza de Colón ook bekend om zijn skaterpopulatie. Terwijl ik daar dan mijn best stond te doen om een goede studente te zijn, voelde een van die Spaanse chicos zich blijkbaar geroepen om te stoppen met zijn skaterkunstjes en te vragen om mij te komen helpen. Vriendelijke jongens, die Spanjaarden. Naast deze originele en lichtjes amusante opdracht is het unief-leven hier helaas niet zo rooskleurig. Les volgen in het Spaans is niet zo'n lachertje, zo is reeds gebleken. Hopelijk maak ik snel Spaanse vrienden (of vriendinnen natuurlijk. hoewel...) zodat ik eens nota's kan lenen!
De proffen zijn tot nu toe wel oké maar vooral ook heel bijzonder. Zo is er een exemplaar dat hoorde toen ik uit Leuven kwam, spontaan begon te orakelen over de Belgische chocolade! Een ander exemplaar riep luidkeels voor de hele aula "Ah! Leuven!" (hij zei het zo, en niet in het Spaans, geloof me op mijn woord!) "Mei '68!" Menig Spaans student keek me wat bevreemdend aan toen ik de prof bevestigend toeknikte. Ach wat. Misschien heb ik wel niet zoveel vrienden nodig. Als de proffen mij maar tof vinden!

Gelukkig is er naast de universitaire hersenactiviteit ook nog plaats voor ontspanning. Gisteren bezocht ik het Prado (gratis op zondag!) en daarna was er tijd om gezellig onderuit te zakken in het Parque del Retiro. Daar is het op zondag echt supergezellig. Roffelende djembé-mensen en een handvol circusartiesten oefenen er dan hun kunnen. Lichte heimwee naar het Leuvense stadspark overviel me even... Tot het tot mij doordrong dat het 7 oktober was. Herfst dus. In Leuven zou er dan geen sprake meer zijn van tot 's avonds laat in de schemer in het park te zitten. En weg was de heimwee, lang leve Madrid! Het is hier dus terug erg mooi weer. Nadat ik vorige week eventjes vreesde dat de zomer definitief zijn biezen had gepakt, is hij nu weer terug. Deze week maken twee dakterras-feestjes hun opwachting. Iemand jaloers?

Bij een volgende gelegenheid en een iets stabielere internetverbinding zal ik nog eens proberen om nog wat foto's op deze blog te zwieren. Internet is iets raar in Spanje... Ze schijnen hier niet te weten dat dat iets is dat er "altijd" zou moeten zijn en niet zo eens om het uur en dan weer niet. Zucht.

was getekend,
Uw Spaanse dienaar

Road-trippin'

2007-10-02T17:20:00.000+02:00

Terug van een trip naar het noorden, doorheen het prachtige Baskenland. Zaterdagavond kwamen we na een voorspoedige reis aan in San Sebastian, of zoals de Basken het zelf noemen: Donostia. Naast het pittoreske landschap zagen we ook een glimp van het 55e filmfestival. Cool. Na San Sebastian reden we langs de kustlijn verder tot we honger hadden en een plaatsje zochten om te eten. Helaas sluiten de restaurantjes in deze authentieke dorpjes blijkbaar iets vroeger dan die in Madrid... Honger dreef ons voort. Tenslotte kwamen we terecht in een klein cafeetje in Gernika, beter bekend als Guernica, het stadje dat in 1937 werd platgebombardeerd. Deze gebeurtenis leverde Picasso de nodige inspiratie om een meesterwerk te maken. Om maar te zeggen: waartoe honger in de nacht al niet leiden kan! Op de terugweg deden we ook nog Bilbao aan, in de hoop het Guggenheim museum te kunnen bezoeken. Dat bleek helaas gesloten maar ach, nu heb ik Bilbao ook gezien.

Kleine add: Tijdens de trip kon ik genieten van een uiterst gezellig internationaal gezelschap. Waren aanwezig: Julia (Duits), Gabriël (Duits), Dimitris (Griek), Jurema (Frans-Braziliaans), Philipe (Belg), Valerie (Belg) en Benni (Duits).

Hier enkele impressies...

San Sebastian

Sommigen konden de lokroep van de oceaan niet weerstaan

Suffen op het strand

Het - gesloten - Guggenheim MuseumTerug thuis in Madrid

2007-09-28T14:15:00.000+02:00

Tijd voor een update, aangezien ik van veel mensen de vraag krijg of ik er nu in geslaagd ben om de weken zonder al te veel verveling door te komen...

De voorbije drie weken zijn voorbij gevlogen! Via Jasper, Johanna en Willem, Erasmussers uit Gent, leerde ik al snel een hele hoop mensen kennen. Zij gingen allemaal naar de taalles en toen ze hoorden dat ik daar niet was ingeschreven zeiden ze dat ik gewoon moest meekomen naar de les. Geen kat die zou merken dat ik daar illegaal zat! Dijo y hecho... de volgende dag ging ik gewoon mee naar de Spaanse taalles. Dat ben ik drie weken lang blijven doen, vandaag was het de laatste les. Ik ben heel blij dat ik toch ben gegaan. Mijn Spaans is er echt door verbeterd. Caroline, het Argentijnse meisje op mijn kot zei gisteren dat ze merkte dat ik al beter sprak, hoera! Maar vooral ook: ik heb er echt veel mensen leren kennen. Na de les gingen we altijd eten in de cafeteria en 's avonds was het al vaak fiesta-time! De verveling waar ik voor vreesde kwam er dus niet.

Helaas begint de vakantie op zijn einde te lopen. Heel gauw zal het naast de fiestas ook tijd zijn voor de universidad, jawel! In Leuven hadden we betrekkelijk weinig les... Het voorbije semester drie dagen per week om precies te zijn. Hier is dat enigzins anders. Ik heb nog niet beslist welke lessen ik precies ga volgen maar het zal wel elke dag les zijn. Een spijtige zaak, dat staat vast :-) Ook aan het weer merk je hier dat de zomer voorbij is. Twee weken lang was het hier bijna altijd 30º warm, de laatste week is het aan het afkoelen. Het is zelfs al nodig om een trui aan te doen, stel je voor!

Voor de lessen beginnen is er eerst nog een tripje gepland. Morgen vertrekken we voor drie dagen met 7 mensen naar San Sebastian, een stad in het noorden van Spanje (Baskenland) waar het heel mooi schijnt te zijn. We huren een auto, dat is goedkoper hier dan reizen met de trein of de bus. Waarschijnlijk zullen we nog wel een aantal andere plaatsen aandoen, als we dan toch voor drie dagen een auto hebben. Spanje is groot, er is meer dan genoeg te zien.

Tot zover het nieuws. De volgende keer dat ik iets post zal dus ook hier de universiteit begonnen zijn. De studenten ginder in België wens ik in tussentijd alvast veel plezier toe.

Bezoek

2007-09-25T17:36:00.000+02:00

Bekend volk!

Marieke kwam vorig weekend op bezoek. Zij studeert voor een half jaar in Valladolid , een stad op ongeveer drie uur rijden van Madrid. Bijkletsen in het Vlaams, samen koken, de stad verkennen, het Reina Sofia Museum bezoeken (dat was voor mij al de tweede keer!) Er was ook tijd voor een picknick. Eén keer in het Parque del Retiro en een keer op mijn magnifieke dakterras! Het voelde echt helemaal als vakantie. Marieke logeerde op mijn apartement en Zana en Roel, vrienden van Marieke die ook naar Madrid waren afgezakt, vonden voor de eerste nacht logement in een jeugdherberg. Probleem de dag erop: er startte een of ander Europees basketbaltoernooi in Madrid en alles - maar dan ook echt alles - zat vol! Lichte noodtoestand dus. Gelukkig waren mijn kotgenootjes zo vriendelijk om ook Zana en Roel een nachtje in ons apartement te laten logeren. Het werd een enorm krappe bedoening maar uiteindelijk heeft iedereen toch - min of meer - kunnen slapen. Anyway, het was plezant!

Nu Marieke mijn stad heeft gezien, is het de volgende keer aan mij om richting Valladolid te gaan. Je hoort het wel als het zo ver is!

Poseren op Plaza Mayor

Onze 100% eigen gemaakte dakterras-picknick!

... en de daarop volgende siësta

Tussen het lover in het Parque del Retiro

Mooie plekjes

2007-09-24T19:10:00.001+02:00

Plaza Mayor

Plaza Mayor
Waanzinnige winkel

Protserige Ministerio de Agricultura
Plaza Callao, mijn thuishaven in deze grote stad

Palacio Real

Avenue aan Palacio Real

Wat u misschien al wist

2007-09-24T19:00:00.000+02:00

Hieronder de mail die ik in het begin naar een aantal mensen stuurde, voor wie hem niet kreeg maar toch graag zou lezen...

Hola todos!

Ik heb besloten om dan toch maar een mail naar wat mensen te sturen om jullie te laten weten hoe het met mij gaat. Als je mijn Spaanse avonturen liever niet in je mailbox krijgt, mag je dat altijd laten weten. Tot dan kan het zijn dat je af en toe een mailtje van mij krijgt.

Madrid is dus waar ik nu zit, goed en wel geïnstalleerd in mijn eigenste habitacion. Sinds woensdag hebben we (dat zijn Maria-Paz, die mij
onbaatzuchtig heeft bijgestaan in deze heuse beproeving, en ik) fulltime naar een woonst gezocht. Een heel avontuur! Met de laptop op de knie in een internetcafé, heel veel mensen bellen en veel dingen gaan bekijken. Na drie dagen zoeken is dit het geworden: Calle de Pizarro 7 - 4°C, Madrid. Een gezellig appartementje in het centrum van Madrid, dat ik deel met twee Argentijnen: Pablo en Carolina. Carolina wel wat Engels maar Pablo helemaal niet: al Spaans wat de klok slaat dus. Een kot gevonden, missie volbracht. Een aantal andere dingen gingen helaas niet iets minder vlot.
Toen ik mij ging aanmelden bij de Complutense Universiteit (dat is waar ik ga studeren) bleek niemand op de hoogte van mijn komst. Stress! Na veel rompslomp is mijn inschrijving uiteindelijk toch in orde maar helaas heb ik geen toegang meer tot de Spaanse taalcursus die nu in september wordt georganiseerd. Dat heeft twee vervelende neveneffecten. Het eerste is dat ik het nu moet stellen met mijn Spaanse kennis ik overhoud aan een jaar CLT. Dat is wel iets maar echt niet zo denderend: Spanjaarden praten namelijk vrij tot zeer snel. Het tweede is dat die cursus iets is waar ik wel op had gerekend, dus nu moet ik op een andere manier de eerste drie weken in Madrid zien te vullen. Ik weet nog niet precies hoe ik dat ga doen. Als iemand van jullie van plan is om de komende weken af te zakken naar Madrid, laat het mij dan maar weten! Ik heb tijd...

Madrid is trouwens een prachtige stad! Gisteren heb ik het museum Reina Sofia bezocht en het Parque del Retiro verkend samen met een Canadees die op doorreis is door Spanje. Tot nu toe trok ik nog geen foto’s maar daar moet ik snel verandering in brengen. Er zijn hier enorme flatgebouwen, brede lanen, gigantische parken… En al die mensen! Dat is echt iets waar ik aan zal moeten wennen: altijd overal zoveel mensen. Oversteken op straat is hier bijvoorbeeld een massa-gebeuren, echt grappig. Voor de rest is hier nog niet zo heel veel te beleven, aangezien ik hier nauwelijks iemand ken. Voorlopig wacht ik een beetje op een internetverbinding op mijn kot. Nu is die er nog niet, dus moet ik telkens met mijn laptop ergens draadloos internet uit de lucht zien te plukken.

Zo, nu weten jullie waar ik zit en hoe het er hier zo wat aan toe gaat.

Hasta luego!

Blog blogger blogst

2007-09-24T18:58:00.000+02:00

Hallo,

U hebt de weg naar mijn blog gevonden, proficiat! Je zal hier waarschijnlijk niet per abuis verzeild zijn geraakt en dus wel weten waarom deze blog bestaat; namelijk om u op de hoogte te houden van hoe het hier is, in Madrid. Hier kan u naar hartelust rondsnuffelen, verslagjes lezen en foto's bekijken. Het zou ook leuk zijn als jullie hier af en toe ook iets posten, dan weet ik ook wie hier allemaal passeert...

Tot zover,

Herlinde