Bezoek

De laatste keer dat een stukje blog met deze titel getooid zal zijn, want deze ochtend heb ik mijn laatste bezoek op de luchthaven afgezet. Er uit gaan met een knaller, zo hoort dat. Nadat Madrileense soevenirs tegen Weense Mozartkugeln waren uitgewisseld, ging het donderdag meteen richting stadscentrum, waar het voor de verandering nog eens feest was. Vrouwen en mannen in authentieke klederdracht bevolkten de stad en overal was muziek. San Isidro, het had wel iets. We doorkruisten bekende en iets minder bekende buurten van de stad en deden alsof het heel warm was en picknickten op mijn dakterras en in het park. Hoewel een boze buurvrouw ons van het eerste en de regen ons van het tweede verdreef, kon dat de pret toch niet bederven. Een nieuwigheid voor mij was dit weekend de teleférico: een kabelbaan die je van berg naar heuveltop brengt, waarbij je Madrid vanuit de lucht kan bewonderen. Schoon. Na het esthetische was het tijd om het wereldburgerschap wat bij te schaven. Aangezien Arne zijn jaar al erasmussend in Wenen aan het doorbrengen is, was hij toch al wat feestgedruis gewend, zo dacht hij toch. Dat was dan buiten Madrid, haar excentrieke bevolking en haar nachtelijke uren gerekend. Kwamen allen aan de beurt op uren waarop u en ik (?) normaal al slapen: een introductie in Indiana Jones, Singstar, Bausack (een hoogst gezellig gezelschapspel waarvan dus ook een Spaanse versie bestaat), wereldkeuken, tapas, dansen en pogingen daartoe. Heel plezant allemaal. Om te bewijzen dat Madrid als Habsburgse hoofdstad ook op cultuurvlak niet moet onderdoen voor Wenen werd dan ook nog even halt gehouden bij het Prado en het Reina Sofia. Balans? Veel gedaan, veel genoten en tijd die nog maar eens voorbij is gevlogen...

Vanuit kabellift

Arne

Sonrisas y lagrimas (oftwel Sound of Music)
Indiana Gran Via by night
(nog even mooi als in het begin)

Mayo hermoso

Soms kan je niet meer op je zekerheden vertrouwen. Justine Henin stopt met tenissen en rare winden zorgden er de laatste week voor dat het in België warmer was dan hier. Gelukkig zijn er nog de puentes - verlengde weekends die we te danken hebben aan een of andere feestdag of heilige - waarop je kan blijven rekenen. Vandaag is het San Isidro, de patroonheilige van Madrid, die ervoor zorgt dat ik niet in de les van een of andere heldere expositie zit te genieten maar wel hier achter de computer mijn schrijven tot u richt.
De laatste week heb ik me vooral bezig gehouden met verder infiltreren in de Spaanse circuits. Als je eenmaal een aantal Spanjaarden tot je vrienden kan rekenen, komt de rest vanzelf. Ze tronen je mee naar feestjes allerhande en stellen je maar wat graag voor aan al hun vrienden, zo blijkt. En dan maar samen moppen tappen (een verschijnsel dat écht steeds beter begint te gaan) en proberen uit te leggen waarom Shakira in België toch écht niet zo'n heldin is als ze dat in Spanje wel lijkt te zijn.
Naast al dat Spaans jolijt lijkt het wel alsof iedereen van overal plots op bezoek komt. Een aantal erasmusvrienden van het eerste semester beslisten dat dit de beste maand leek om nog eens de Madrileense sfeer te komen opsnuiven. Heel leuk om die mensen terug te zien maar té massaal naar hier komen overvliegen moeten ze toch ook niet doen. Kwestie van af en toe ook nog eens een beetje werk te kunnen verzetten voor school. Ah, de school! Deze week was het even spannend toen we met een groepje ontdekte dat de deadline voor een bepaalde taak 14 mei was en dat we dat glad vergeten waren. Consequentie in Leuven voor het te laat inleveren van een taak? Per dag x aantal punten eraf. Fenomeen in Spanje? Een professor die zich nauwelijks lijkt te herinneren voor wanneer de bewuste taak ook alweer was. Lang leve Spanje!
Al is dat "lang" stilaan wat relatief aan het worden. Ik probeer er nog niet teveel aan te denken en het allerminst hardop uit te spreken. Als ik me dan toch niet kan bedwingen en zeg dat mijn tijd in Madrid stilaan begint te korten, vallen gesprekken even stil, er wordt een troostende hand op mijn schouder gelegd en beloofd dat er in Madrid steeds mensen zullen zijn naar wie ik mag terugkeren. Als dat niet mooi is. Maar zoals gezegd: dat is gelukkig nog niet voor morgen. Eerst nog: bezoek van Arne die vanuit Wenen komt overgevlogen. En daarna: bezoek aan Tine in Granada. Nog veel moois om naar uit te kijken, u leest het dan wel weer.

Over voetbal en stakingen

Wees gegroet! Na gisteren mijn bezoek naar de luchthaven te hebben geëscorteerd zet ik me nu weer gewoontegetrouw in mijn bureaustoel om verslag uit te brengen over Annerose in Madrid, over stakingen en - nieuw in de rubriek maar voor een keer kan ik er niet onder uit - voetbal.

Het bezoek werd goed ingezet door de reeds eerder vermelde 2 mei-activiteiten. We werden vergast op een spectakel met koorddansers, acrobaten, operazangers en vuurwerk. Gezellig. Al was het maar omdat de afstand tussen de lichamen van de aanwezigen gemiddeld nul millimeter bedroeg. Voorts ging het bezoek er zoals steeds aan toe. Het is echt al een beetje routine geworden, hoe jammer dat misschien ook mag klinken. Wel tof is dat ik tot nu toe met mijn bezoek al elke keer een nieuw plekje ontdekte. Deze keer waren dat het Palacio de Cristal, in Retiro en de Plaza Dos de Mayo. Laatstgenoemde plein dacht ik al veel langer te kennen maar dat bleek een geografische misser. Bezoek, je bekijkt je stad vanuit een andere hoek. Maandag en dinsdag ben ik gewoon naar de les geweest en heeft Annerose zelfstandig de stad verkend. Dat leverde soms taalgerelateerd onbegrip maar vooral ook grappige verhalen op. Iets anders dat intussen ook al een gewoonte geworden is: dineren op het dakterras. Zo ook zondagavond. Rustig van ons avondmaal genietend hoorden we plots van alle kanten knallen, getoeter en geschreeuw. Zoekend naar een schuilplaats voor de belegering van de stad kwamen we voorbij de televisie, die ons wist te melden dat Real Madrid net kampioen van Spanje geworden was. Met live beelden van uitgelaten mensen op dezelfde Plaza de Cibeles waar we twee dagen eerder ook stonden en waar de gemiddelde ruimte tussen de feestende lijven nog iets minder bedroeg dan toen wij er ons bevonden. Die Madrilenen toch, altijd in voor wat vertier.

Zo ook morgen: de studenten gaan in staking. Ze zijn kwaad op het Bologna-plan (dat bij ons in België trouwens al vier jaar geleden werd ingevoerd) en op de manier waarop de Spaanse overheid dat gaat opleggen aan de universiteiten. Dus besloten ze dat het morgen geen les is maar dat ze in de plaats daarvan morgen een gigantische manifestatie organiseren. Mei '68 is er niets tegen.

Annerose
Veel mensen. Op de achtergrond: Plaza de Cibeles

2 mei

Dit weekend is het één en al cultuur wat de klok slaat. Gisteren ging ik met mijn splinternieuwe spaanse vrienden naar een theatervoorstelling van 'Compañía la Tristura', een toneelgroep uit het alternatieve circuit van Madrid. In een klein zaaltje werd het publiek door twee jonge meiden getrakteerd op een sterk staaltje toneelkunst met straffe mono/dialogen. Ik dacht op voorhand dat het lastig zou worden om wat te kunnen volgen maar de trots haalde het van de onzekerheid toen ik merkte dat ik wel degelijk alles kon verstaan. Als een gelukkig mens verliet ik de zaal.

En vandaag is het hier feest. Het is exact tweehonderd jaar geleden dat de Madrileense bevolking op 2 mei 1808 in opstand kwam tegen de Franse overheersing van Napoleon. Uitgebreid in beeld gebracht door Francisco de Goya en start van de Spaanse onafhankelijkheidsoorlog die uiteindelijk tot 1814 zou duren. Zoveel jaren na de feiten zijn de Madrilenen nog altijd even trots op hun moedige heldenrol van toen, vandaar ook de uitgebreide festiviteiten. Vandaag zijn er overal in de stad optedens, shows en spectacels waar de gevechten tegen de Fransen worden nagespeeld. Misschien ga ik straks wel eens tot daar. Als de geschiedenis zich afspeelt op een steenworp van je voordeur, heb je geen reden om thuis te blijven, zo zeg ik altijd maar. U hoort het wel als het de moeite was.

Sevilla

Ah Sevilla! Het stukje wereld waar Velazquez geboren en enkele grammen Colombus begraven zijn. De schoonste stad van Spanje, een van de warmste steden van Europa. Heerlijk warm. Heerlijk mooi. Heerlijk Spaans. Naast het leuke erasmusgezelschap dat zich voor deze trip weer verzameld had, kan voor de eerste keer in de geschiedschrijving van mijn erasmusgebeuren nu ook de deelname van autenthieke Spanjaarden genoteerd worden. Verbroederen met locals op locatie: een verslag.

De uitstap werd goed ingezet toen we besloten per tweewieler de stad te verkennen. Groot was mijn vreugde om na al die maanden nog eens te kunnen fietsen! Met de wind in de haren en de iets te warme zon in het gezicht (we haalden zo'n 33 graden) werd ik meteen door de stad veroverd. Sevilla is muziek: flamencoconcerten in broeierige zalen of zomaar midden op straat, gospell-koren die op zondachtochtend elke nieuwsgierige bezoeker de kerk binnenlokken, zelf door straten dwalen en samen met de Spanjaarden vol overgave zelfbedachte flamencohits zingen. Sevilla is genieten: rondkuieren in de Real Alcazar-tuinen, de Giralda van de kathedraal beklimmen, of gewoon verdwalen in de straten om dan de weg te kunnen vragen aan een Andalusiër met grappige accent. Sevilla is pijo op een gekke manier: de mensen lopen er allemaal bij alsof ze naar een of ander poepsjiek trouwfeest moeten terwijl het eigenlijk gewoon om wat op en neer paraderen gaat. Sevilla is ook bijzonder katholiek: optochten met mariabeelden en foto's van Jezus in de cafees.

Dat er twee Spanjaarden meewaren was echt enorm plezant. Het was eens iets anders. Het schaaft de woordenschat wat bij. Je voelt je weer net dat beetje meer thuis in dit Spaanse land. Het doet je meer dan eens mijmerend denken dat er nog maar twee maanden op het programma staan, en dat je toch echt nog niet naar huis wilt...

Sevilliaanse Plaza de España

Fietsen!

Manuel, Charlotte en ik

Tropisch

vlnr: Mathilde, Manuel en Colin

Alberto die het warm heeft

De kathedraal

Flamenco

Gezien in de Standaard

Jaartje buitenland goed voor wereldburgerschap

LEUVEN - De internationale uitwisselingprogramma's voor jongeren die de vzw AFS, verhogen de interculturele vaardigheden en het wereldburgerschap. Dat blijkt uit twee studies die de organisatie donderdag in Leuven bekendmaakte. Dixie Dansercoer, die als jongere een jaar naar het buitenland trok, had in Leuven niks dan goeds te vertellen over van die ervaring. Goed voor de carrière, goed voor de levenswijsheid, goed voor het burgerschap, vond de poolreiziger.

Dat blijkt ook uit een recent internationaal onderzoek bij 1.550 scholieren die een jaar in het buitenland studeerden. Ze werden er minder etnocentrisch door dan wie thuisbleef. Ze worden nu ook minder afgeschrikt door onbekende culturen. Jongeren die een uitwisseling volgden, ontwikkelen nadien ook meer vriendschappen met mensen uit andere culturen.

Een ander onderzoek, bij 344 Vlaamse AFS-jongeren, uitgevoerd door onderzoekers van de University of Essex en de UCL, geeft aan dat jongeren nadien de verschillen tussen culturen eerder positief dan negatief ervaren, en ook minder vooroordelen hebben dan voorheen.

Ook het denken en handelen in clichés en stereotypes, zowel over de vreemde als over de eigen cultuur, vermindert sterk. (De Standaard, 17-04-2008)

Tussendoor

Voor wie zich ooit al afvroeg of Duitsers echt ooit vragen: "Wann komt der Bus?" Ja, dat doen ze wel degelijk. Terwijl ik daarnet in de regen aan de bushalte stond nat te worden (want dat doe je dan meestal) hoorde ik het de ene Duitser aan de andere vragen. Als in een slechte mop, maar ik moest er wel mee lachen. Alsook met een Italiaanse eramusser die verkondigde dat hij speciaal was teruggevlogen naar Italië om te gaan stemmen en dat hij - nu Berlusconi er weer de plak mag zwaaien - afstand doet van zijn Italiaanse staatsburgerschap. Humor, 't is toch een belangrijk iets in het leven. Een moeilijk iets ook, als het op andere talen aankomt. Al is het mij deze week al gelukt om zowel met mijn Argentijnse kotgenoten als met mijn medestudenten telkens een rake grap in de groep te gooien! Het komt nog helemaal goed met mij.